Volledig scherm
Eigenaar Michiel Kunst en de koks Bjorn Stoof, Jami de Ridder en Gio de Graaf. © Ruben Oreel

Nummer 7: Hier wordt gekookt met durf

recensieNummer 7 in Middelburg noemt zichzelf ‘restaurantje’. Die bescheidenheid is nergens voor nodig.

We parkeren op de Rotterdamsekaai in Middelburg, in de voortuin van Nummer 7. We gaan vanavond niet op restaurant, maar op ‘restaurantje’. Want zo noemen de gastheren van het 17de eeuwse pand zich. De gedachten gaan direct terug naar vroeger. Restaurantje spelen. In een plastic keuken een plastic bloemkool voor je ouders klaarmaken. Vonden ze nog lekker ook. In Restaurantje Nummer 7 wordt niet gespeeld.

Klinkt alsof het heel klein is.

Inderdaad, toch hebben we in kleiner etablissementen gegeten. Het verkleinwoordje komt uit de tijd dat de eerste verdieping nog niet bij de zaak betrokken was. Intussen kan het wel weg. Voor een ‘restaurantje’ is het juist ruim. Van de robuuste houten vloer zijn we direct fan. Op de schouw staan tulpen, de kandelaars ogen fraai. Je ziet duidelijk dat het huiskamergevoel van 25 jaar geleden, toen het nog een woonhuis was, behouden moest blijven. Dat is aardig gelukt, je zou er zo een goed boek openslaan.

Daar kom je niet voor.

Volledig scherm
restaurant nummer 7 middelburg © Ruben Oreel

Klopt. We beginnen met een alcoholvrije cocktail. Het drankje is een soort Jack Johnson in een glas: met tonic, grenadine, geplet ijs en een muntblaadje. Het drinkt lekker weg, maar is wel erg zomers. Helaas niet van het kaliber dat we spontaan de teenslippers willen aantrekken. We hopen dat de rest avontuurlijker is. De kaart is alvast veelbelovend. Chef Michiel Kunst kookt met lokale producten, lezen we. Uit de Schelde of van het land. Speciale aandacht gaat ook naar de wijnkaart, want van slurpen weten ze hier veel. In de nationale ranglijst van Wijnspijs Magazine staat Nummer 7 op 10. Het is eigenlijk pure zelfkastijding om naar de wijnen te loeren. Volgende keer een tafelgenoot met een rijbewijs meenemen...

Wat is er te eten?

Volledig scherm
© PZC

De kaart is met zeven gerechten compact. Het gaat van coquilles en kabeljauwrug tot ossenhaas en sukade. Je kunt ze klein (15 euro) of groot(25 euro) bestellen. We gaan voor een kleine vegetarische risotto en zeebaars en een grotere portie sukade en landhoen. ,,Willen jullie daar friet bij?’’ Nee dank je. De amuse zuigen we zo op. Een soepje van Zeeuwse mosterd met een wolkje gefermenteerde soja en gebrande witlof. Een speels hapje. De licht bittere witlof ruggensteunt de scherpe mosterd. De zoutige soja heeft een aantrekkelijk zuurtje gekregen. Alle zintuigen draaien op volle toeren. De cocktail is vergeten. Dit belooft wat. Het gevaar met zo’n gedurfde amuse is dat de rest tegenvalt. De tartaar van rauwe zeebaars, mousse van miso en sojasaus klinkt tricky. We schrikken als blijkt dat er crumble van wasabi op ligt. Gaan we het visje in al dat wapengekletter van smaken nog wel proeven? Hij is gelukkig niet voor niets gestorven. De frisse, maar stevige zeebaars blijft fier overeind. De soja dreigt af en toe uit de bocht te vliegen en de vis mee te nemen, maar de miso is hun vangrail. Een groots gerecht. De tafelgenoot typeert de risotto met amandel, paddenstoelen,rozijnen en lavas als ‘een van de lekkerste die ik ooit at’.

Bij de landhoen moet toch een half glas 
rood. De kruidige Vaucluse van Domaine du Pesquier komt op tafel. Het vlees is mals, sappig. Maar ook wat vlak van smaak, net als de jus. We hadden graag ook meer bijgerechten gehad, behalve dan die friet. Michiels wijnspijscapaciteiten komen hier wel duidelijk naar voren. De kruiding die de landhoen ontbeert, komt terug in het glas. Man, wat een wijn. 

Het broodje met sukade en oosterse groentjes 
aan de overkant van de tafel komt in een kom. De bedoeling is het broodje daar uit te halen en op de sideplate te leggen, maar daardoor valt het gerecht uiteen en heeft het veel weg van een zwarte piste. Lekker is het wel. Als dessert is er maar één optie voor ons. De tarte tartin. We worden getriggerd door de toevoeging ‘receptuur dhr. Paul Bocuse’, de vermaarde Franse sterrenchef die we sinds kort aanspreken als ‘wijlen’. Michiels uitvoering zal hem doen fonkelen daarboven. Een riant appeltaartje met roomijs van nougat en karamel. Een verdiende afsluiter.

Het is duidelijk dat hier met durf en complexe 
smaken gekookt wordt. Nummer 7 doet er goed aan zich niet langer restaurantje te noemen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement