Volledig scherm
Chef Maarten Hamelinck kookt in het zicht van de gasten. © Camile Schelstraete

In bistro Bonne Foi la vie est belle

recensieDe onmiskenbare lucht van schaaldieren trekt je als vanzelf bistro Bonne Foi in Terneuzen binnen. En het eten stelt zeker niet teleur.

Wie in Terneuzen gezelligheid zoekt, loopt via de Noordstraat Oud-Terneuzen in. Het historische stuk Terneuzen had ook in Kaatsheuvel kunnen liggen. De kleine panden doen denken aan het sprookje van Hans en Grietje. Alleen de peperkoek ontbreekt. In een café dat we passeren, zien we een stamgast die we wel Papier Hier zien roepen. Al snel pikken we de geur van eten op. Niet van muffe poffertjes, maar de onmiskenbare lucht van schaaldieren. We volgen onze neus en zweven als vanzelf bistro Bonne Foi binnen.

Het zit in een pand dat in de negentiende eeuw gebouwd is, op de puinhopen van de voormalige vestingwerken van Ter Nose. In 2012 is het pand compleet gerenoveerd, voordat Bonne Foi er opende. En om maar direct van de open deur af te zijn: je stapt de bistro vanavond niet op de bonnefooi binnen. Je kunt maar beter reserveren. Bij binnenkomst vragen we ons af of heel Terneuzen hier zit. Chef Maarten Hamelinck moet vanavond in zijn open keuken 'buzze geven'.

Zit je er een beetje leuk?
Jazeker. We krijgen een tafel aan het raam. Daar zitten we een beetje krap, de buurman zijgt bijna neer op mijn schoot. Als ik te ver opzij leun, knalt prompt het licht uit. Geen logische plek voor een lichtknop misschien, maar het kan ook aan mijn handigheid liggen. 

Volledig scherm
Het lijkt wel of heel Terneuzen binnen zit bij Bonne Foi. © Camile Schelstraete

Toch werkt het wel, dat hutjemutje zitten. Een intiemere bistro zul je in Zeeland immers met een vergrootglas moeten zoeken. Aan de muur reclameposters van Pernod en Pied Boeuf-bier. Er hangt een klassieke kaart van Frankrijk, zo een uit een aardrijkskundelokaal. Wie de uitgang niet weet, volgt het bord Sortie. Dezelfde die je terug de Route du Soleil op stuurt, als je hebt gepauzeerd bij een Aire. We  wanen ons niet meer in de Efteling, maar in Bretagne. In tegenstelling tot de stugge Bretonnen, zijn ze in Bonne Foi vriendelijk. De excuses van gastvrouw Britt zijn groot als blijkt dat het alcoholvrije aperitief voor mijn niet al te fitte  tafelgenoot, net op is. Ach, er zijn ergere dingen. We eten lekker stevig, zelfgemaakt brood met boter en olijfolie, en keuren ondertussen de menukaart. Die is lekker compact, met zes voor- en evenveel hoofdgerechten. Voor 39,50 serveert  Maarten een vijfgangenmenu, dat Tour de France gedoopt is. Ondanks dat mijn tafelgenoot vlak voor vertrek een vrachtwagenlading pillen heeft geslikt, laten we de Tour de France voor wat-ie is en kiezen we van de kaart.

Goede keuze?
Zeker. Uit de speakers speelt een accordeonist alsof zijn leven er van afhangt. Terwijl we vrezen voor zijn hart, komt het voorgerecht op tafel. De coquilles komen met een ravioli van bospaddenstoelen en truffel. De schelpdieren zijn zoals je ze hebben wilt. Ze hebben een paar seconden in de pan gelegen en zijn mooi op smaak, hoewel een extra druppeltje zuur niet misstaan had. De ravioli is al dente en smelt in de mond. Het aardse van de paddenstoelen en truffel vormt een sterke combinatie met de coquilles. De tafelgenoot krijgt gebakken geitenkaas met een tarte tartin van tomaat en een pluk rucola waar niets op aan te merken valt. Het zoute van de kaas, zoete van de tomaten en scherpe van de rucola vormen een bekend, maar prima team. Simpelweg twee heerlijke voorgerechten.

Volledig scherm
© PZC

De accordeonist heeft inmiddels een beademingsapparaat gevonden, als de eendenborst wordt geserveerd. De cuison van de eend, die zwemt in een paddenstoelensaus,is perfect. De seizoensgroenten – sperziebonen, bloemkool, witlof, gekarameliseerde ui –, verdienen een extra draai van de pepermolen. De bloemkool zal inmiddels goed kunnen watertrappelen. De zuurkoolstoemp maakt dat grotendeels goed. Sacre bleu, hoe kan zoiets ogenschijnlijk simpels toch zo lekker zijn? De vlezige tarbot aan de overkant van de tafel is prachtig. De hollandaisesaus zorgt ervoor dat mijntafelgenoot zich in een klap beter voelt. En dan moet haar dessert nog komen. Dat chocola elke vrouw haar beste vriend is, blijkt wel als de moelleux verschijnt. De chocola vloeit eruit, zoals het hoort. Ikzelf maak de culinaire tocht door Frankrijk af met een kaasbordje en chutney van ananas. De Pierre Robert – een witte schimmel van koemelk -, Bouyguette – oude geitenkaas – en de Saint Agur – blauwe schimmel uit de Auvergne - zorgen voor een heerlijke afsluiting.

Terwijl we afrekenen, zijn we er rap uit: het 
eten is goed in Bonne Foi. Hier komen we graag terug. À bientôt Bonne Foi.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement