Volledig scherm
Chris Lenaerts bestiert de keuken van de Houtzaagwerf. © Johan Van Der Heijden

De Houtzaagwerf is een huiselijk paradijsje in het groen

RECENSIEEten, drinken en hout. Daarom draait het bij de Houtzaagwerf in Kortgene. Dubbel ambachtelijk, op een idyllisch plekje achter de dijk.

Authenticiteit: volgens marketing­experts is dat de heilige graal. Je bent authentiek als het verhaal dat je vertelt ook klopt met wat je doet. Als vorm en inhoud samenvallen. Bij de Houtzaagwerf zijn dat soort kreten geen gebakken lucht. Als je de dijk afrijdt is het eerste wat je ziet namelijk een houten schuur, volgestouwd met planken en boomstammen. Handgeschreven bordjes wijzen de weg. Even de hoek om en je staat voor een wit huis dat wel iets weg heeft van een Vlaamse staminee. Met bierreclame en klimplanten aan de muur en houten tafels op het gras. Aan een boomtak hangt een schommel. Een idyllisch plekje, zo middenin het Bevelandse groen tussen Kortgene en Geersdijk.

Lokale producten

Volledig scherm
De houten tafels op het terras en gras zorgen voor een gezellige sfeer. © Johan Van Der Heijden

Uitspanning De Houtzaagwerf is weer open, na een lange sluitingstijd. Eigenaresse Maria Wesdorp begon in 2014 een brasserie in haar ouderlijke woning. Dat bleek een gevalletje be careful what you wish for. Een adempauze van twee weken werd een denkpauze van twee jaar. Maar de droom van de Houtzaagwerf bleef trekken en Maria besloot het opnieuw te proberen. Koken doet ze niet meer, wel het management en de bediening. Haar vriend Chris Lenaerts staat nu achter de pannen. Vader Kees en broer Willem timmeren en zagen hout, zus Anna springt bij in de bediening. Dat doet ze ook deze zonnige zomeravond. Ze begroet ons vriendelijk en sjouwt een metershoog krijtbord onze kant op: de menukaart, die steeds wisselt. Met veel lokale producten: eitjes van eigen kippen, spullen uit de moestuin, die bevriende gasten meebrengen.

Op een fraai oranjebruin bord met stippels prijken de voorgerechten: een kommetje rillettes (‘riejets’) van eend, een paté-achtige bereiding. Lekker smeuïg, met malse eendenstukjes. Het had wel ietsje eerder uit de koeling gehaald mogen worden. Ik eet een gevulde portobello met gesmolten emmentaler en groentegehakt, die zo goed gekruid en gebruind is dat het wel echt gehakt lijkt. Maar het is courgette, met knoflook en het fijngehakte steeltje van de paddenstoel. De baksapjes zijn langzaam door de hele reuzenchampignon getrokken, zodat ie lekker vlezig is. Op beide bordjes ligt een vrolijke salade met granaatappelpitjes en pittige slablaadjes. We eten ook desembammetjes: dikke boterhammetjes met goudgele boter en zeezoutkristalletjes. We drinken er tomatensap bij en het eigen Houtzagersbier, een fris blondje. Het etiket is geschilderd door vader Kees.

Knaller

De vishoofdgerechten op het krijtbord zijn tarbot, mossels ‘van de bodem’ en zwaardvis. De milieuridder in mij fronst bij die laatste keus, maar de romanticus heeft ’m al besteld. De vakantiesfeer is hier hardnekkig en ik denk terug aan de hemelse zwaardvis die ik in Sicilië at. Gegrild, of gerookt en daarna geschaafd, als crimineel lekkere carpaccio. Deze zwaardvis is net zo’n knaller: mooi gegrild en verder puur gehouden, met een citroentje erbij. 

Moten zwaardvis noemen ze ‘steaks’ en dat is niet voor niks: de stevige vis smaakt bijna als vlees, als jong varkensvlees, of kalfsvlees misschien. Roze en sappig. Net zoals het varkensrack dat mijn disgenote heeft: een dikke karbonade aan een lang, schoon bot. Kundig gebraden en verder geen toeters en bellen. In een aluminiumfolietje zitten boterige gepofte aardappels in de schil. Als bijgerechten zijn er beetgare zomergroenten en dezelfde salade als het voorgerecht, maar nu aangekleed met olijf en feta. De friet is van de categorie vers ingekocht, denken we. Zelfgesneden friet zou het helemaal afmaken. We kiezen nog wat te drinken van de handgeschreven kaart: nostalgiefreaks kunnen los op Exota limonade, maar wij kiezen de zelfgemaakte: met vlierbloesem en munt. Fris en niet te zoet.

Magisch

De zon is achter de bomen verdwenen. Voor het dessert verhuizen we naar binnen, naar het gezellige eetcafé met nostalgische meubeltjes, een biljart en een potkachel. Toe heet hier toet: een grote kom sorbetijs in de smaken framboos, mango en aardbeien. En een kom zomerkoninkjes op een flinke portie mascarpone, die gemengd is met ricotta, room en sinaasappel. Op de desserts zitten vrolijke goudsbloemblaadjes en kruidencressjes. Koffie komt in bebloemde kommetjes, lieflijk en ontwapenend, zoals eigenlijk alles hier is. De Houtzaagwerf heeft een soort magisch midden gevonden tussen kneuterig en hip. Helemaal zichzelf, met lekker en betaalbaar eten op een gastvrije plek. En steeds een nieuwe kaart, dus steeds weer een verrassing, in dit huiselijke paradijsje in het groen.

Volledig scherm
© PZC
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement