Volledig scherm
© Thinkstock

Zevene, da’s nii m’n geluksgetal

AUDIO / STREEKTAALWat binne hie noe an ‘t doen?’ vraogt de buurman die zô noe en dan van over de straote even binnen wipt. Zô maor even om een praotje te maoken. Dan doen me nog a makkelijk, ook over en ‘t weer. 

’t Was ‘n paor weken geleejen. Net nao Nieuwjaor. Dan lôôp je makkelijk even binnen en wudder ‘aon al lange in de buurte tegen mekaore gezeid, dat me toch wel ‘s wat mêêr zouden meugen buurten. Zô maor even voor een praotje. In de zeumer in d’n ‘of. Maor in de winter is dat wat anders. Mee al die nattigheid van de leste weken, kom je daor niet in.

,,Je bin de leste daogen ook nie in j’n uus gewist”, begint ie, want “gisteren was ‘k nog an je deure, mao die was op slot.” Ik knikken en vertel ‘em, dan ‘k ‘n dagje nao Bredao was. Jao, mee den trein, want mee de bus over ‘Ulst is dat toch ‘n ‘êêle toer. 

,,Kiek, da’s raor ee”, begin ik en ik wiezen op een klein koekoeksklokje dat al jaoren op mijn kaomer boven ‘angt. En noe op taofel ligt. ,,Dat klokje lôôpt primao, mao ‘t slaot ieder uure zeven kêêr. Snappe hie da. Die is van slag. Altied mao zevene?”

Nêê, van klokken ‘ao tie glad gêên verstand, mao die maokende toch kleransie om ‘s in ‘t binnenste te kieken. ‘n Kêêr draoien, ‘n kêêr schudden. Mao mee spullen van ‘n ander, dao gao toch wat anderser mee om, dan van j’n eigen. ‘n Schroevedraoiertje gepak, ‘n ‘aokepinne. Nog ‘s omkêêren. ,,Messchiens moe je ‘s ‘n andertje kôôpen op de rommelmarkt”, zegt ie berustend en legt alles op taofel terug. 

Noe moen ‘k zeggen, daor ‘aon ook al ‘s angedocht. Een ander koekoeksklokje kôôpen op de rommelmarkt. In Middeburg bievoorbeeld. Dao kocht ik ‘n jaor of tiene geleejen ‘s een schôône pedule zonder sleutel. Mao die liep gegarandeerd goed, zei de kôôpman. Allêêne gêên sleutel ee. Ik kôôp die pedule en in de Lange Delft kocht ik ‘n sleutel. En jao ‘ôôr die liep als een trein en die doet ‘t noe nog goed.

Mao mee dit koekoeksklokje is dat toch ‘n ander gezang. Die is ‘êêl gevoelig voo schêêf ‘angen. Ik bedoel mao, as je de gewichten optrekt, dan gaot dat klokje dikkels ook ‘n beetje scheef. En dan lôôpt ie mao even. Noe docht ik dao wat op gevonnen te ‘èn. Een streepje zetten op ‘t behang. Mao dat kloppende toch ook nie altied en noe staon d’r al een streepje of tiene in verschillende kleuren in de buurte van dat klokje. 

En weete hie noe wat ‘t goeje is? Ikke nie. Wegdoen? Bel nêên. As kind kwam ik vroeger bie familie, en vol bewoonderieng bleef ‘k kieken nao udder koekoeksklokje en vooral nao dat deurtje dat openen en dichte vloog. En ielke kêêr as ‘t open schoot, stak dien brutaole koekoek z’n kop nao buuten en begon te roepen. En vanaf dat moment val ‘k op zukke klokken. ,,Den dezen ‘èn gekregen van ‘n kennis”, zeg ‘k nog tegen de buurman, ,,en toen sloeg tie nog priemao.” En misnoegd ruum ‘k alles van de taofel op en schuuf ‘t spulletje in ‘n schoenendôôze. 

Morgen wee vèder. Jao, zô komme kik de winter deur. Zevene, da’s nii m’n geluksgetal. Most ik nie altied om zeven uur nao bed als klein kind?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Voegoed verdwene
    PREMIUM
    Streektaal

    Voegoed verdwene

    Een paer weken elee stoeng er in de krante dat ‘r opnieuw ezocht wordt naè Herman Ploegstra, de man die in 2010 verdween tussen Bresjes en Iezendieke zonder te weten waè naè toe. D’r is destieds vee moeite voe edae om de man op het spoor te kommen en het za noe ok nie meevoale om de man te vinden. Eigenaardig is dat het de twidde keêr is dat ‘r eên op onverklaerbaere wieze verdwient op weg naè Iezendieke. Eêrder betrof het eêne heer Röder, laeter wier t’n Reder enoemd. Z’n verhaal is te vinden in een mapje in het Zeêuws archief.
  2. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.