Volledig scherm
© Thinkstock

Zevene, da’s nii m’n geluksgetal

AUDIO / STREEKTAALWat binne hie noe an ‘t doen?’ vraogt de buurman die zô noe en dan van over de straote even binnen wipt. Zô maor even om een praotje te maoken. Dan doen me nog a makkelijk, ook over en ‘t weer. 

’t Was ‘n paor weken geleejen. Net nao Nieuwjaor. Dan lôôp je makkelijk even binnen en wudder ‘aon al lange in de buurte tegen mekaore gezeid, dat me toch wel ‘s wat mêêr zouden meugen buurten. Zô maor even voor een praotje. In de zeumer in d’n ‘of. Maor in de winter is dat wat anders. Mee al die nattigheid van de leste weken, kom je daor niet in.

,,Je bin de leste daogen ook nie in j’n uus gewist”, begint ie, want “gisteren was ‘k nog an je deure, mao die was op slot.” Ik knikken en vertel ‘em, dan ‘k ‘n dagje nao Bredao was. Jao, mee den trein, want mee de bus over ‘Ulst is dat toch ‘n ‘êêle toer. 

,,Kiek, da’s raor ee”, begin ik en ik wiezen op een klein koekoeksklokje dat al jaoren op mijn kaomer boven ‘angt. En noe op taofel ligt. ,,Dat klokje lôôpt primao, mao ‘t slaot ieder uure zeven kêêr. Snappe hie da. Die is van slag. Altied mao zevene?”

Nêê, van klokken ‘ao tie glad gêên verstand, mao die maokende toch kleransie om ‘s in ‘t binnenste te kieken. ‘n Kêêr draoien, ‘n kêêr schudden. Mao mee spullen van ‘n ander, dao gao toch wat anderser mee om, dan van j’n eigen. ‘n Schroevedraoiertje gepak, ‘n ‘aokepinne. Nog ‘s omkêêren. ,,Messchiens moe je ‘s ‘n andertje kôôpen op de rommelmarkt”, zegt ie berustend en legt alles op taofel terug. 

Noe moen ‘k zeggen, daor ‘aon ook al ‘s angedocht. Een ander koekoeksklokje kôôpen op de rommelmarkt. In Middeburg bievoorbeeld. Dao kocht ik ‘n jaor of tiene geleejen ‘s een schôône pedule zonder sleutel. Mao die liep gegarandeerd goed, zei de kôôpman. Allêêne gêên sleutel ee. Ik kôôp die pedule en in de Lange Delft kocht ik ‘n sleutel. En jao ‘ôôr die liep als een trein en die doet ‘t noe nog goed.

Mao mee dit koekoeksklokje is dat toch ‘n ander gezang. Die is ‘êêl gevoelig voo schêêf ‘angen. Ik bedoel mao, as je de gewichten optrekt, dan gaot dat klokje dikkels ook ‘n beetje scheef. En dan lôôpt ie mao even. Noe docht ik dao wat op gevonnen te ‘èn. Een streepje zetten op ‘t behang. Mao dat kloppende toch ook nie altied en noe staon d’r al een streepje of tiene in verschillende kleuren in de buurte van dat klokje. 

En weete hie noe wat ‘t goeje is? Ikke nie. Wegdoen? Bel nêên. As kind kwam ik vroeger bie familie, en vol bewoonderieng bleef ‘k kieken nao udder koekoeksklokje en vooral nao dat deurtje dat openen en dichte vloog. En ielke kêêr as ‘t open schoot, stak dien brutaole koekoek z’n kop nao buuten en begon te roepen. En vanaf dat moment val ‘k op zukke klokken. ,,Den dezen ‘èn gekregen van ‘n kennis”, zeg ‘k nog tegen de buurman, ,,en toen sloeg tie nog priemao.” En misnoegd ruum ‘k alles van de taofel op en schuuf ‘t spulletje in ‘n schoenendôôze. 

Morgen wee vèder. Jao, zô komme kik de winter deur. Zevene, da’s nii m’n geluksgetal. Most ik nie altied om zeven uur nao bed als klein kind?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ouwd archief goeng bienao in den oven
    PREMIUM
    Streektaal

    Ouwd archief goeng bienao in den oven

    Den lesten tied zien 'k joe zô weinig'', zegt een mannetje mee 'n bleuzend gezicht, uut de polder. ,,Je bin toch nie ziek gewist of komme hie om je brôôd wat laoter in de morgen?'' Me staon bie de bakker in de wienkel. Alli, bakker. Bie ons op 't durp is 't r gêên echte wèrme bakker mêêr. Oe is 't mogelijk ee? Mêêr dan duzend jaor is 't 'r in Biervliet brôôd gebakken. Da kan je toch wel rustig zô stellen ee. En noe is dat verbie. Al 'n paor jaor 'ôôr en de mènsen bie ons, die eten d'r gêên bootram minder om. Bie wieze van spreken. Mao toch ee. 't Is onbegrupelijk, mao 't is de vaste waor'eid. ,,Nêê,'' zeg ik tegen 'em. ,,Van de winter bin 'k an 't opruumen geslaogen.''