Volledig scherm
PREMIUM
© Venema Media

Wi bluuft de tied?

Een stuitje gelee oorde ik over een wat ouwere vrouwe. Je zou kunne zeie, dat het een riepe, misschien overriepe, mè pittige tante was. Ze was nog op zoek nè een nieuwe liefde in d’r leven. En ze wist eêl goed wie ze nie wou ebbe! Het moest hin ‘uutgekachelde’ vent weze. Ze bedoelde d’r mee, dat ze hin ingezakte man wou, éên van wie niks uut hieng. Ze hieng nog vô een ‘senior-spring- in-’t veld’! Ik docht toen drek an ’t gezegde dâ de ouwerdom mee gebreken komt. Dat er een leeftied is dao je kleine pientjes en kwaelen he kriehe. En dao je oopt, dat het nie erreger oordt!

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. ‘Ik was nie alleên…’
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘Ik was nie alleên…’

    Oe ouwer je oordt, oe hrôter je verleden is en je moe aoltied wi oppasse nie te vee in de tied van vroeger te bluve angen. Zô an ’t einde van ‘t jaer kieke me een bitje trug nè oe of ’t was en voruut nè de toekomst. Joenge mensen ebbe vee goeie voornemens en plannen, ouweren ope eigenlijk dâ ze aol nog een bitje mee kunne , voral gezond bluve en ook nog een bitje kunne geniete van ’t leven. Wan, oordt er gezeid, . vôdâ je d’r erreg in eit….!