Volledig scherm
© Thinkstock

Twi drupjes trug leie..?

streektaal/audioSoms ebb’ik wè es wat moeite om een onderwerp te vinden vô de weke da’k an de beurte bin vô deze rubriek. Ook afgelope maend kon’k er mè hin hang in kriehe. Ik kon toch wi hin verslag doe van de zôveeste ‘eclantante en fomidabele’ overwinning ( ik gebruke die woorden nog een keer ter ere van Lein de Wolf, de vee te vroeg gestorve an-mekaore-praoter bie ’t ringrieën ier op ’t eiland!) van de biljarters van de Meliskerkse soos op de biljartverêniging van ’t zelfde durp. En ook nie oe of’t mee me hieng nae een maend hin alcohol drinke, wan vô mien bin aole maenden alcoholvrie! Ik ao ook nie ’t gevoel da’k in de vee besproke januari-dip zat. Neê, ik kon gewoon niks bijzonders vinde. En dirom komt er noe een gewoon verhaâltje over een sombere nachtemiddeg, toen me op onze fietsen, mee ondersteuning, nè Pauwenburg, an de rand van Vlissinge hienge. Vô aole dudelijkheid èn vô iedereên, die ‘nog nie’ an zô’n fiets toe is; as me nog op een gewone fiets gemoeten aode, ao ik m’n vrouwe nooit meegekrege om di wat vergete booschappen te h’n aelen!

Me rochte bie een landelijk bekende van-aoles-wat-winkel ( omschrieving: je steekt de lont in het….). Je kon je kont di nie kere tussen aole potjes, tubes, doôsjes en pakjes, die ze ook nog an ’t anvullen waere. Ineêns viele m’n ohen op twi lieve meisjes van zô’n jaer of tiene die om- en vorzichtig bezig waere om snoepjes uut zô’n twintig verschillende snoepbakjes, mee een lepeltje ( ulder deeë het ook mee d’r anden) te verzaemelen. Eêl zorgvuldig maekte ze uldere keuze en de uutverkore snoepjes verdwene in een plastiek zakje. Iedere keer hienge ze wege en ik was toen ineêns wi de onderwijzer, die di wat van moest zeie! Mee een ernstig gezicht begon ik: ,,En meisjes, hoeveel mogen jullie uitzoeken? Een half ons.. of vijftig gram..? ( zôies vraegt natuurlijk alleên een meêster!). Ze reageerde alleên deu te zeien dâ ze ieder vô 1,10 euro mochte kope. Di wiere nog twi Engelse drupjes bie gedae en een ander snoepje trug geleid. Toen waere ze klaer.

Bie ’t afrekenen waere me wi hliek. ,,Dames mag ik ze samen afrekenen?”, zei de verkoopster. ,,Dat wordt dan…2,25 euro!” Uut de kleverige andjes kwaeme twi euro-munten en twi tien-cent-munten. ,,Dat is niet genoeg dames”, kloenk het noe. Besluteloôs stoenge ze di. Moeste ze noe twi drupjes trug brienge? Ik ebbe toen vuuf cent heheve en ze keke me dankbaer an. ,,Dank u wel”, zeide ze netjes ( goed opgevoed…) Bie ’t weggaen ebb’ik ze nog even toegesproke. ,,Niet alles direct opeten hoor. Bewaar maar wat voor morgenochtend, onder schooltijd!” Ze lachte verlege en fietste mee een plastic zakje snoep nè ruus, Ik weet nie of ze m’n raed opgevolgd ebbe…!

Frans van der Heijde
Volledig scherm
Frans van der Heijde © PZC
  1. ‘Wat waere ze in de were vô me!’
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘Wat waere ze in de were vô me!’

    Slaope is goed, gezond en noodzaekelijk. Mè as aolebei je bênen en voeten slaope onderwiele dat de rest van je lief wakker is, dan haet er ies mis! Zô was dat bie mien en dirom kwam ik terecht bie twi knappe koppen, dokter P. te V. en dokter D. te R. Het resultaât was: drie nachten nè het Adrz-hotel in Goes, mee aoles d’r op en d’r an. Eêl gastvrie was ’t dâ’k zelfs op d’n ochen van ankomst nie mi tuus oefde te eten. Echt Zuud Beveland! Dokter D. ao beslôte dâ mien ruggewervelkanaâl verbreêd moest ore. Di zouwe m’n bênen zêker wakker van ore, docht ‘n. Ie keek me â bie ’t eeste gesprek zô vol vertrouwen an, dâ’k onbevreêsd nè ’t hotel hieng. Ie zou dat vaerkentje wè es wasse! Jae, ’t was millimeterwèrek, mè ie dee zuk soort klusjes â eêl wat jaeren.
  2. Een joenge meid naekieke!
    PREMIUM
    AUDIO

    Een joenge meid naekieke!

    In naebie aole durpen in Zeêland ebbe ze een soos vô senioren. Wat is het dan jammer, dat er nog zôvee mensen eênzaem bin en bluve. Je kan makkelijk lid ore en vô ’t geld oef je het nie te laeten, wan de contributie is nog vóór-oorlogs. En meêstal kent de gezelligheid hin tied bie zulke groepjes ouwere. Nie alleên spilletjes doen is belangriek, de onderlinge contacten bin dikkels eêl levendig en leerzaem. Ik kan ’t wete, wan ik bin, hoewel hlad nie eênzaem, hraog bie de soos van ‘Melismoskou’ wi zô’n vuuftien mannen, in het naejaer of de vroege winter van ulder leven, iedere keer wi d’r best doe rond de biljarttaefel en vrouwen uut hetzelfde tiedperk aolerlei spilletjes doe.