Volledig scherm
PREMIUM
De optimist zei dat 't glas alf vol is en de pessimist zei dat ’n alf leeg is. © Thinkstock

’t Kan aoltied nog erger

Vorige weke oard’n ik da Femke Halsema een stik eschreven ao over cultuurpessimisme. Ze bepleit daèrin da me minder pessimistisch motte weze. Sins 1980 binne me dat aol mae meêr eworre en ’t is nergens goed voe.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Voegoed verdwene
    PREMIUM
    Streektaal

    Voegoed verdwene

    Een paer weken elee stoeng er in de krante dat ‘r opnieuw ezocht wordt naè Herman Ploegstra, de man die in 2010 verdween tussen Bresjes en Iezendieke zonder te weten waè naè toe. D’r is destieds vee moeite voe edae om de man op het spoor te kommen en het za noe ok nie meevoale om de man te vinden. Eigenaardig is dat het de twidde keêr is dat ‘r eên op onverklaerbaere wieze verdwient op weg naè Iezendieke. Eêrder betrof het eêne heer Röder, laeter wier t’n Reder enoemd. Z’n verhaal is te vinden in een mapje in het Zeêuws archief.
  2. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.
  1. Ouwd archief goeng bienao in den oven
    PREMIUM
    Streektaal

    Ouwd archief goeng bienao in den oven

    Den lesten tied zien 'k joe zô weinig'', zegt een mannetje mee 'n bleuzend gezicht, uut de polder. ,,Je bin toch nie ziek gewist of komme hie om je brôôd wat laoter in de morgen?'' Me staon bie de bakker in de wienkel. Alli, bakker. Bie ons op 't durp is 't r gêên echte wèrme bakker mêêr. Oe is 't mogelijk ee? Mêêr dan duzend jaor is 't 'r in Biervliet brôôd gebakken. Da kan je toch wel rustig zô stellen ee. En noe is dat verbie. Al 'n paor jaor 'ôôr en de mènsen bie ons, die eten d'r gêên bootram minder om. Bie wieze van spreken. Mao toch ee. 't Is onbegrupelijk, mao 't is de vaste waor'eid. ,,Nêê,'' zeg ik tegen 'em. ,,Van de winter bin 'k an 't opruumen geslaogen.''