Volledig scherm
© Thinkstock

Post

audio I Streektaal’t Is wî d’n tied van de kerstkaerten. Noe weet ik nie of julder dat ok è, mâ ik wete zô zachjes an nie mî dû wie de post bie mien in de busse edaen oort. Ik g’loave dâ’k wè drie verschillende in de weke zie loape. Zô noe in dan zie’k d’r eêne in kleren mit ’n bitje oranje in bruun, dâ’s dan ’n echte postbode. 

’n Aoren dag komt’r eêne, dat liekent wè ’n badhast. Dan dienk je: die briengt wî ’n uutnoôdehienge vô ’n feêst op ’n strandpark. Netuurlijk bin d’r ok nog de bezurhers van reclame. M’n è gin sticker JA of NEE, want ons spaere oud pepier vô “de meziek”. In vô AOW’ers is ’t aoltied verstandig om de reclame eêl goed te bekieken, want die motte as ’t even kan van anbiediengen gebruuk maeke. Ok â je gin taerte noôdig eit, ’t is aoltied nog lekkerder as je weet dat je ’t noe goekoaper kan ete. 

 Waer is d’n tied dat de postbode nog echt in uniform was. Mien vaoder was bie de post, die ao zô’n pak, in vô slecht weer aod’n d’r ’n groôte cape bie. Ie droeg netuurlijk ’n pette mit PTT d’r op. Mien broer laeter ok, mâ ik è ’t bie de post noôit varder kunne brienge as eêne keer ’n vekansiebaentje mit kossemisse. Ze konde dan mit aol die kaerten nie zonder vekansie’ulpen. Ik mocht “sorteere”, dust de kaerten in ’t vakje doe mit de goeie plaesnaem d’r op. ’t Kan weze dat ‘r toe vee kaerten laeter an’ekomme bin. 

’n Eêl speciaole bode was vroeher de vrachtriejer. Die ree van de durpen nae stad mit paerd in waehen. De lange karre leek wè ’n tente op wielen. Aalken ochen ree de vrachtriejer nae Zurrikzeê in op ’n briefje aod’n booschappen eschreve van de maansen die zaalf nie nae stad konde gae: lint, gort, stokvis, maoimesjiene, je kan ’t aomè nie bedienke wat de maansen deeje bestelle. Jao, de vrachtriejer was ’n belangriek man, mâ die van Dreister was wè eêl biezonder. Nae de booschappen nam ’n naemelijk aoltied eêst ’n gosjepietertje, in daenae nog eêne in nog eêne. Zurgzaeme maansen perbeerden dan om de goeie man op d’n bok te kriehen, gaeve ’t paerd ’n klap op de konte in zô gieng ’n dan op wegt. ’t Beêst dee nog twî keer stoppe bie ’n café in stad in liep dan zaalf de wegt trug over de Roteriediek nae Dreister. Dat eit de vrachtriejer zô’n vuuftig jaer edae in ie eit volhes de ver’aelen noôit eêne dag over’eslohe! 

Dat is noe ok andester. D’r oor nie mî aalken dag post bezurgd in as de brievenbusse in de voôrdeure te varre van de wegt of is mô je ‘n busse bie de wegt plaese, want dan komme ze nie nae de deure. Neênt, dan vroeher.Toe nam de bode d’n tied vô ’t bestellen. ’t Is gebeurd dat’n ’n kaerte an ’n vrouwe gaf in d’r bie zei: Je broer in Goes vraegt of je nog ’s lengst komt. In dan mieke ze nog ’n gezellig praetje ok! Mâ jao, dat is zô lank eleeje, toe kostte ’n postzehel nog twî centen. Kom dae noe ’s om. D’r stae wè ‘n 1 op, mâ ’t is vee meer!

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Voegoed verdwene
    PREMIUM
    Streektaal

    Voegoed verdwene

    Een paer weken elee stoeng er in de krante dat ‘r opnieuw ezocht wordt naè Herman Ploegstra, de man die in 2010 verdween tussen Bresjes en Iezendieke zonder te weten waè naè toe. D’r is destieds vee moeite voe edae om de man op het spoor te kommen en het za noe ok nie meevoale om de man te vinden. Eigenaardig is dat het de twidde keêr is dat ‘r eên op onverklaerbaere wieze verdwient op weg naè Iezendieke. Eêrder betrof het eêne heer Röder, laeter wier t’n Reder enoemd. Z’n verhaal is te vinden in een mapje in het Zeêuws archief.
  2. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.