Rinus Willemsen.
Volledig scherm
PREMIUM
Rinus Willemsen. © Peter Nicolai

Op pad mee ’n briefje

streektaal/audioIk zien ‘m nog voo me staon ‘n paor weken gelejen. ‘n Mannetje van ‘n jaor of tiene. Bie de bakker voo d’n tôôg.

  1. ‘Ik was nie alleên…’
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘Ik was nie alleên…’

    Oe ouwer je oordt, oe hrôter je verleden is en je moe aoltied wi oppasse nie te vee in de tied van vroeger te bluve angen. Zô an ’t einde van ‘t jaer kieke me een bitje trug nè oe of ’t was en voruut nè de toekomst. Joenge mensen ebbe vee goeie voornemens en plannen, ouweren ope eigenlijk dâ ze aol nog een bitje mee kunne , voral gezond bluve en ook nog een bitje kunne geniete van ’t leven. Wan, oordt er gezeid, . vôdâ je d’r erreg in eit….!
  1. Een joenge meid naekieke!
    PREMIUM
    AUDIO

    Een joenge meid naekieke!

    In naebie aole durpen in Zeêland ebbe ze een soos vô senioren. Wat is het dan jammer, dat er nog zôvee mensen eênzaem bin en bluve. Je kan makkelijk lid ore en vô ’t geld oef je het nie te laeten, wan de contributie is nog vóór-oorlogs. En meêstal kent de gezelligheid hin tied bie zulke groepjes ouwere. Nie alleên spilletjes doen is belangriek, de onderlinge contacten bin dikkels eêl levendig en leerzaem. Ik kan ’t wete, wan ik bin, hoewel hlad nie eênzaem, hraog bie de soos van ‘Melismoskou’ wi zô’n vuuftien mannen, in het naejaer of de vroege winter van ulder leven, iedere keer wi d’r best doe rond de biljarttaefel en vrouwen uut hetzelfde tiedperk aolerlei spilletjes doe.