Volledig scherm
'Lichtgevend oôd' © Thinkstock

'Ondanks Berts lichtgevend oôd was 'n kwiet, mee in z'n rugzak twi mobieltjes'

In deze rubriek belichten we wekelijks een Zeeuws dialect. Deze keer een verhaal van Frans van der Heijde in het Walchers.

Ik dienke dâ vee mensen d'r ook ervaering mee ebbe. Onverwachte en onvermoede ontmoetingen as jie zelf 'in de vreemde' bin. Ons aode de kouwe, de regen en de doenkerste daehen in ons kikkerlandje een stuitje ontvlucht om op meer dan 3.500 kilometer van uus de zeumer en de waermte op te zoeken. Zôvère van Zoetelande. Dan hae je op een ligbed leie bie je zwembad en zei jie tegen je 'buren': ,,Is het good afternoon of is het Gutentag? Ze antwoorde mee 'Bon Gorno' en leie me dus nest een medewerker van het casino van Venetië en z'n vrouwe. En dan bliekt uldere zeune an de HZ in Vlissinge te studeren!

Dan bin je overburen twi vrolijke meiden van rond de twintig. Ze bin d'r korter dan een weke, ze bin d'r 'even' tussenuut en ebbe vriendlief aolebei achtergelaete in Nederland. Ze schaeme d'r eihen nie vô ulder geloof en bidde en danke bie de meer dan overvloedige maeltieden in 't hotel! Eên oort er drek dâ me uut Zeêland komme, wan d'r oma komt uut Westkappel. Ze elpe mien, de ouwe opa, bie het 'online' kriehe van m'n mobieltje. Jae, oma uut Westkappel ei ook zulke vraehen.

Dan ontmoete me een joeng echtpaer mee éên kind en de twidden 'onderwehe'. Nae een dag liekt het of me ze â jaeren kenne! Het vierjaerig meisje is een echte aândachtvraeher en kriegt die aândacht, voral van ons. Het zâ wennen ore as 't zusje d'r is. Noe kan ik ze nog ênig ontzag inboezeme deu te melden da'k 'meêster' geweest bin. Ze belove ons dâ me een geboortekaortje zulle kriehe.

Het meêst opvallende was misschien wè, dâ me bie 't inschrieven in 't hotel zie dâ diezelfde dag het echtpaer J. en B. uut Oôstkappel bin angekomme. B., ik zâ mè zeie Bert, was jaeren medespeler of tegenstander in m'n vroegere sportlevens, mè is noe nog nie an 'biljarten' toe. Zôdoende is éên en ander wat verwaeterd. Mè ineêns komme me mekaore wi tegen, zô vère van uus. Ze bluve ook net zô lang as ons â zurge ze vô d'r eihen. Ons, twi echtpaeren, laete ons d'n êlen dag bediene.

Bert is weliswaer een paer tinten doenkerder as ons, ie ei nog hin last van aeruutval, een probleem wi velen van onze leeftied mee kampe. Ie ei een prachtige bos wit aer, om jaloers op t'oren. Bert en J. (Joke) dochte d'r goed an te doen net as ons een fiets te uren, makkelijk as ze 's aevens uut eten hienge nè een leuk restaurantje an strange. Dat leste noe wier hin succes. 

De aevenden valle snel in in zulke oorden, di zat hin licht op de fiets en de verlichting van fiets- en wandelpaeden was minimaâl. Aoles bie mekaore nie drek geweldig om in 't doenker te hae fietsen. Onderwiele dâ ons an 't buffet zaete, kwam Joke, lichtelijk in paniek, vertelle dâ ze mekaore kwiet gereeë waere, onderwehe nè strange. Ondanks Berts 'lichtgevend oôd was 'n kwiet, mee in z'n rugzak twi mobieltjes. Goeie raed was diere mè mee ons mobieltje ei ze toch een booschap ingesproke: 'Bert kom trug, ik wachte op je!' De oproep ielp en een alf ure laeter kwam de verloren zeune trug, doôdgemoedereerd. ,,Volg m'n oôd dan toch beter!", was z'n laconieke reactie.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Voegoed verdwene
    PREMIUM
    Streektaal

    Voegoed verdwene

    Een paer weken elee stoeng er in de krante dat ‘r opnieuw ezocht wordt naè Herman Ploegstra, de man die in 2010 verdween tussen Bresjes en Iezendieke zonder te weten waè naè toe. D’r is destieds vee moeite voe edae om de man op het spoor te kommen en het za noe ok nie meevoale om de man te vinden. Eigenaardig is dat het de twidde keêr is dat ‘r eên op onverklaerbaere wieze verdwient op weg naè Iezendieke. Eêrder betrof het eêne heer Röder, laeter wier t’n Reder enoemd. Z’n verhaal is te vinden in een mapje in het Zeêuws archief.
  2. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.