Thinkstock
Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

Knuffelaerme zônes

Deur de corona bin me uut mekaore edreve. Het mekaore een and geve a je een aar ontmoet dat kan nie vanwege de anderalve meter tussenruumte die a me an motten ouwe. En voe knuffele is t’r zeker gin ruumte. Oe dikkkels a je dan ok oart a ze nie kunne knuffele is glad bar. Of a ze iervoor niks anders deeë. 

  1. Gelokkig is Rutte ’n ouwerjaerse schoolmeêster
    PREMIUM
    streektaal/audio

    Gelokkig is Rutte ’n ouwerjaer­se school­meêster

    Vuuvenzeventig jaer eleeje was de bevrijdieng. Ik was tiene, mâ ik euhe nog ‘t gedans in gezwier van de maansen. Vlak bie ons uus aode ze ‘n dansvloer an’eleid in saeves wier d’r gedanst. Meêstentieds deeje de meissen dat mit de joengers in uniform. De aore mannen stienge daer toch wè ‘n bitje jeloers bie te kieken. ‘n Groôte lampe brocht vee licht, mâ wat ‘r buten de lichtkrieng gebeurde kô je nie zie. Dat wier pas maenden laeter dudelijk dû ‘n zwellieng van de buken bie sommigte meissen. Jao, vee meissen aode de vrie’eid nie an’ekund. De soldaoten waere allank â vertrokke naer uus. Â je d’r goed over naedienkt was t’r toe â zô-ies as ‘n brexit. In je mag dan vrie weze, verantwoordelijk bluuf je as maans vô aoles wat of je doet. Dat ‘oor tehenwoordig wè ‘s verhete.
  1. Ete: aolfjes, daer g’loaf ik nie in
    PREMIUM
    STREEKTAAL / AUDIO

    Ete: aolfjes, daer g’loaf ik nie in

    Toe dat de Corona d’r nog nie was kô je aalke weke in deze krante ’n stikje leze van twî maansen, die in ‘t eên of aore restaurant waere gaen ete in daer dan over schreve. Of de eihenaers van die eetgelehen’eden d’r zô blie mee waere betwufel ik. Want die speurneuzen gee zelden ’n ciefer waer of je blie van oort. Ik las op 13 maerte : “kabeljauw van presidentiële allure en gegrilde groenten die opperbest samen gaan met het nerveus-zoete van het hert”. ’t Ciefer: 7,8.
  2. Ken je mien nie mi...?
    PREMIUM
    Streektaal

    Ken je mien nie mi...?

    Ik kwam ze tegen nae afloop van één van m’n leste verteldaegen vôdat de wereld veranderde deu corona! Nae een leste groet liep ik nè buten en ieuw ze me tegen. Een ouwere vrouwe, van, zô schatte ik, half de tachtig, klampte me an en mee een vrolijk gezicht begon ze: ,,Dag Fransje, dat is lang gelee dat ik joe gezien ebbe! Jae, jie ei nôhâ es een keertje an ’t andje mee mien gelope. Ken je mien nie mi?” Omdat m’n gezicht één hroôt vraegteken vurmde, kwam ze toch drek mee een verhaâl, wat an dudelijkheid niks te wensen over liet.