Volledig scherm
De koninginnenpage. © Thinkstock

Iets voo feesboek?

,,Konne hie nog à uut de voete mee die wèrmte?” vraogt een mannetje bie ‘t kaoskraom op de Mart. ,,Die wèrmte, da goeng wel, mao ‘t waoren toch m’n daogen nie. Die bêêstjes ee?”

Weten judder ‘t nog? Twêê weken gelejen. Ze zeggen soms: De mussen vielen van ‘t dek. Zô wèrm was ‘t. Mao je zag glad gêên mussen. Ik bin d’r nog speciaol op gaon letten. ‘n Duve, jao, ‘n bosduve, die zag je nog wel ‘s vliegen. Mao mussen. Glad ni. En ook wel biejen. Die kommen op m’n rozebottels af. Jao, van die ‘euniengbiejen. En vlinders natuurlijk. Prachtige vlinders waoren d’r te zien in m’n ‘ofje. Ik zei ‘t nog tegen de buurman. ,,Bie d’Ôôfplaote”, zei tie, ,,dao langst de zêê. Daor zaoten êêrgisteren toch prachtige koneginnepaoges joeng. Nog nôôit gezien. Ik zettende ze bots op feesboek toen ‘k thuuskwam. En ‘n boel reacties. Niet te filmen.”

Onwillekeurig most ik dienken aan vroeger, toen me as kleine joengers die vlinders proberende te vangen. Jao, mee zô’n netje. Dan most je trouwens nog rap ziin. Mee ‘n groepje van drie, vier joengers goengen me dan op pad. Langst de Meulenbèrg stoengen d’r langst dat padje nao beneejen, nogal wat struuken. En dao kon je vlinders vangen. Wudder d’r op af. ‘n Jampotje mee om de gevangen vlinders in te steken. Al vlug zaoten d’r een stik of viere in. Van die witte. En dan was ‘t ‘n ‘êêle kunst om d’r een nieuwe vlinder bie te steken, want die andere wouen d’r wel uut. Kan je begruupen. Daor was an gepôôteld, want altied wou je kieken of d’r nog stof van die vleugels kwam. Dan pakkende je die vleugel tussen je duum en wiesvienger en je vreef eventjes over die vleugels. Êêl eventjes mao.

Êêrlijk gezeid was ik nie zô ‘andig mee dat netje. Dus most ik dat potje dan mao draogen. Dat voelende voor miin an asof ik de kluis uut de bank most bewaoren. En as t’r dan een nieuwe vlinder in most, dan most ik dat potje afgeven. Die andere joengers dochten natuurlijk dat ik... Je snapt het wel ee?

Noe lag daor in de buurte een ‘ofje. En daor zaoten ook best vee vlinders, schôôndere en grôôtere vlinders nog. Vooral op de kôôlen en redies. Ik weet ‘t nog goed. En dao groeiende ook beiers. En die zaogen me staon toen me achter de vlinders an goengen. Ik dienken dat ‘k nog mao net an de beiers was begonnen, toen êên van die gastjes riep: ,,Dao komt ie.” Ik zag ‘n nie, mao ‘k ‘ôôrende wel roepen dà me mosten vertrekken. En ‘n bitje vlug ook. ‘k Zien me nog lôôpen. Dat potje in allebei m’n ‘anden. En gêên beiers. Iets voo feesboek?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. ‘Ik was nie alleên…’
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘Ik was nie alleên…’

    Oe ouwer je oordt, oe hrôter je verleden is en je moe aoltied wi oppasse nie te vee in de tied van vroeger te bluve angen. Zô an ’t einde van ‘t jaer kieke me een bitje trug nè oe of ’t was en voruut nè de toekomst. Joenge mensen ebbe vee goeie voornemens en plannen, ouweren ope eigenlijk dâ ze aol nog een bitje mee kunne , voral gezond bluve en ook nog een bitje kunne geniete van ’t leven. Wan, oordt er gezeid, . vôdâ je d’r erreg in eit….!