Volledig scherm
De koninginnenpage. © Thinkstock

Iets voo feesboek?

,,Konne hie nog à uut de voete mee die wèrmte?” vraogt een mannetje bie ‘t kaoskraom op de Mart. ,,Die wèrmte, da goeng wel, mao ‘t waoren toch m’n daogen nie. Die bêêstjes ee?”

Weten judder ‘t nog? Twêê weken gelejen. Ze zeggen soms: De mussen vielen van ‘t dek. Zô wèrm was ‘t. Mao je zag glad gêên mussen. Ik bin d’r nog speciaol op gaon letten. ‘n Duve, jao, ‘n bosduve, die zag je nog wel ‘s vliegen. Mao mussen. Glad ni. En ook wel biejen. Die kommen op m’n rozebottels af. Jao, van die ‘euniengbiejen. En vlinders natuurlijk. Prachtige vlinders waoren d’r te zien in m’n ‘ofje. Ik zei ‘t nog tegen de buurman. ,,Bie d’Ôôfplaote”, zei tie, ,,dao langst de zêê. Daor zaoten êêrgisteren toch prachtige koneginnepaoges joeng. Nog nôôit gezien. Ik zettende ze bots op feesboek toen ‘k thuuskwam. En ‘n boel reacties. Niet te filmen.”

Onwillekeurig most ik dienken aan vroeger, toen me as kleine joengers die vlinders proberende te vangen. Jao, mee zô’n netje. Dan most je trouwens nog rap ziin. Mee ‘n groepje van drie, vier joengers goengen me dan op pad. Langst de Meulenbèrg stoengen d’r langst dat padje nao beneejen, nogal wat struuken. En dao kon je vlinders vangen. Wudder d’r op af. ‘n Jampotje mee om de gevangen vlinders in te steken. Al vlug zaoten d’r een stik of viere in. Van die witte. En dan was ‘t ‘n ‘êêle kunst om d’r een nieuwe vlinder bie te steken, want die andere wouen d’r wel uut. Kan je begruupen. Daor was an gepôôteld, want altied wou je kieken of d’r nog stof van die vleugels kwam. Dan pakkende je die vleugel tussen je duum en wiesvienger en je vreef eventjes over die vleugels. Êêl eventjes mao.

Êêrlijk gezeid was ik nie zô ‘andig mee dat netje. Dus most ik dat potje dan mao draogen. Dat voelende voor miin an asof ik de kluis uut de bank most bewaoren. En as t’r dan een nieuwe vlinder in most, dan most ik dat potje afgeven. Die andere joengers dochten natuurlijk dat ik... Je snapt het wel ee?

Noe lag daor in de buurte een ‘ofje. En daor zaoten ook best vee vlinders, schôôndere en grôôtere vlinders nog. Vooral op de kôôlen en redies. Ik weet ‘t nog goed. En dao groeiende ook beiers. En die zaogen me staon toen me achter de vlinders an goengen. Ik dienken dat ‘k nog mao net an de beiers was begonnen, toen êên van die gastjes riep: ,,Dao komt ie.” Ik zag ‘n nie, mao ‘k ‘ôôrende wel roepen dà me mosten vertrekken. En ‘n bitje vlug ook. ‘k Zien me nog lôôpen. Dat potje in allebei m’n ‘anden. En gêên beiers. Iets voo feesboek?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Het bin schappelijke mensen di..!
    PREMIUM
    streektaal/audio

    Het bin schappelij­ke mensen di..!

    Duitsers bin over ’t algemeên perciese mensen, lui die ouwe van orde en regelmaet. Mè dâ ze zô percies bin dâ ze van aole butenlanders die ulder land binnenkomme, een foto neme en dat wi herhâle as ze ’t land uut gae, dat wist ik nie. Bovendien kreeg je die foto’s nog es tuus gestierd ook. Je moet er wè vô betaele wan di zitte toch meer aeken en ohen an ’t geheêl dan dao je op ’t eeste gezicht zou dienke.
  2. Fietse, ete, praote en luustere
    PREMIUM
    STREEKTAAL

    Fietse, ete, praote en luustere

    Het ei wat moeite gekost, mè dit jaer bin’k overtuugd geraekt van een twi-tal zâken, die ‘k lang anders zag. Saemen mee m’n vrouwe bin ik noe de gelukkige bezitter van een fiets mee ondersteuning. Lang docht ik, dâ zôies niks vô mien was, ik was er nie an toe zôgezeid. M’n vrouwe en de fietsenverkoper uut Disoek ebbe me over de streep haele. Joeng en oud kunne gewoon gebruuk maeke van de moderne mogelijkheden die d’r bin op fietsgebied. Je rie waerlijk mee vee plezier en je oeft d’r echt nie lui van t’oren. Ik wete, dâ iedere vergelieking mank haet, mè vroeger hienge mien ouwers nè Goes mee openbaer vervoer. Dat kan nog, mè ik gae mee d’n auto. Nie omda’k er an toe bin!
  3. De geêst van de tied
    PREMIUM
    streektaal/audio

    De geêst van de tied

    Van ‘t jaer was ik vô de twidde keer van m’n leven in de buurte van Aken in Duitsland. Hin schokkende mededêling! Meer dan 55 jaer gelee kwam ik er vô d’eeste keer. Dien eeste keer is me eêl goed biegebleve. Aken was toen het eindpunt van d’n eesten etappe van een fietstocht vanaf uus langs de Rijn. Een vô die tied bijzondere tocht. Vier joenge joengers hienge vô twi weken op de fiets weg. Mee niemand contact onderwehe. Hin bericht, goed bericht moeste ze mè dienke.