Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

Genoeg an genade

streektaalWaèrom ze nie mee mocht naè de begraefenisse van ome Jantje., vroeg kleindochter Sarah. Ze was toen vuuve en het is tien jaer elee. "Nou, dan mô je zô lange stille zitte a me dochte a jie dat nie leuk zou vinde." Ze gieng akkoord. 

Ome Jan was een vriend van ôôge leeftied die a vroeger ons groente'ofje onderieuw en ok bleef komme at 'n dat nie mî kon. Toen at'n nie mî naè ons kon komme, bezochte ons geregeld ome Jan. Klein van stuk was t'n en daèrom was het meêstal ome Jantje. Een paer keêr ei Sarah mee ewist en dat maèkt'n indruk. Daè was vee te kieken. Die ao een parkiet daè at 'n tegen praotten, daè was een welgevulde snoeppot, een godslampje dat a noait uutgieng en nog wat snuusterieën mie een groate antrekkingskracht op kleine guus. Het vraegen was nog nie af'elôpe.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. ‘Ik was nie alleên…’
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘Ik was nie alleên…’

    Oe ouwer je oordt, oe hrôter je verleden is en je moe aoltied wi oppasse nie te vee in de tied van vroeger te bluve angen. Zô an ’t einde van ‘t jaer kieke me een bitje trug nè oe of ’t was en voruut nè de toekomst. Joenge mensen ebbe vee goeie voornemens en plannen, ouweren ope eigenlijk dâ ze aol nog een bitje mee kunne , voral gezond bluve en ook nog een bitje kunne geniete van ’t leven. Wan, oordt er gezeid, . vôdâ je d’r erreg in eit….!