Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

Genoeg an genade

streektaalWaèrom ze nie mee mocht naè de begraefenisse van ome Jantje., vroeg kleindochter Sarah. Ze was toen vuuve en het is tien jaer elee. "Nou, dan mô je zô lange stille zitte a me dochte a jie dat nie leuk zou vinde." Ze gieng akkoord. 

Ome Jan was een vriend van ôôge leeftied die a vroeger ons groente'ofje onderieuw en ok bleef komme at 'n dat nie mî kon. Toen at'n nie mî naè ons kon komme, bezochte ons geregeld ome Jan. Klein van stuk was t'n en daèrom was het meêstal ome Jantje. Een paer keêr ei Sarah mee ewist en dat maèkt'n indruk. Daè was vee te kieken. Die ao een parkiet daè at 'n tegen praotten, daè was een welgevulde snoeppot, een godslampje dat a noait uutgieng en nog wat snuusterieën mie een groate antrekkingskracht op kleine guus. Het vraegen was nog nie af'elôpe.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Wi bluuft de tied?
    PREMIUM

    Wi bluuft de tied?

    Een stuitje gelee oorde ik over een wat ouwere vrouwe. Je zou kunne zeie, dat het een riepe, misschien overriepe, mè pittige tante was. Ze was nog op zoek nè een nieuwe liefde in d’r leven. En ze wist eêl goed wie ze nie wou ebbe! Het moest hin ‘uutgekachelde’ vent weze. Ze bedoelde d’r mee, dat ze hin ingezakte man wou, éên van wie niks uut hieng. Ze hieng nog vô een ‘senior-spring- in-’t veld’! Ik docht toen drek an ’t gezegde dâ de ouwerdom mee gebreken komt. Dat er een leeftied is dao je kleine pientjes en kwaelen he kriehe. En dao je oopt, dat het nie erreger oordt!
  1. ‘t Was maor ‘n natte boel
    PREMIUM
    streektaal/audio

    ‘t Was maor ‘n natte boel

    Nog maor ’n weeke geleejen, stoeng ‘k ’s morgens redelijk vroeg op (de krante lag al op de matte) toen ‘k nao buuten keek. Den ‘êêlen nacht ‘aod ‘t geregend. En nii zô weinig ook. De plassen in den ‘of. De straoten boenken. Misschiens is ‘t vuuf jaor geleejen, dat de straote opnieuw geleid is. Mao de speuren van d’auto’s staon weer al vol waoter. Weer a? zeg ik. ‘t Was bots a zô. Toen a den annemer z’n kont gekêêrd ‘ao. Ik docht toen nog bie m’n eihen: ‘Oe kan je zô iets noe goedkeuren?’ Da zou bie ‘n parteklier daorom nie deugaon.
  2. Zeven cent per roe…!
    PREMIUM
    Streektaal/audio

    Zeven cent per roe…!

    De leste maenden kriehe me op de tillevisie aolerlei programma’s te zien die me an peeën verdinne doen dienke. Misschien zâ de ienkele (….) joengere lezer nie wete wat peeën verdinnen is. As kind was dat je bieverdienste. Je zurgde dat de kleine sukerpeeplantjes, die in bosjes van een stik of vier, vuuve stoenge, op éên nae wiere weggetrokke. Dat êne plantje wier dan een hrôte sukerpee. Het was een rotwerkje. Je kroop over het land en mee drie rijen tehliek verdinde je de peeën. As je klaer was mee dat werk, hieng de boer mee een roestok over het verdinde land ( een roe was 3,60 bie 3,60 meter ) en dan kreeg je zeven centen vô iedere roe, die je verdind ao. En de boeren wi ik werkte, ebbe nooit nè boven afgerond...
  3. Streektaal: ’n Poorte zonder deuren
    PREMIUM
    STREEKTAAL

    Streektaal: ’n Poorte zonder deuren

    As ‘k net an dit stikje begonnen bin, wordt ‘r op ‘t raom geklopt. ‘t Is de buurman. ,,De keukendeure was op slot”, zegt-ie, binst a tie binnen stapt. Ik knikken en zeggen dat die mee die wind zô makkelijk openwaoit en dan ‘k nie voo de mussen stoken. Die kom zeggen dat m’n vuulbak noe à voo de dèrde kêêr deze weeke op straote ligt. ,,Deu die wind ee,” zeg die nog, ‘k zou ‘m ‘s ‘n ander plekje geven.” En mee deze woorden stapt ie wee nao buuten, de regen in.