Volledig scherm
PREMIUM

Een veugel op m’n rik

streektaal/audioA je vroeger mie autootjes speeld’n en j’ao toevallig een peliesie-auto, dan riep je tatoe, tatoe om deur ’t verkeêr te kunnen. Noe è je mensen die a nie tatoe roepe, mae d’r eên è. Daè bin mensen die a zô getatoeëerd bin da ze enkel mae d’r aerm op te steken è en de rest gaèd’ a an de kant. Dat is nog es wat aars as dat gestuntel mie de plakplaetjes die a destieds bie de kauwgom zate. 

  1. Een joenge meid naekieke!
    PREMIUM
    AUDIO

    Een joenge meid naekieke!

    In naebie aole durpen in Zeêland ebbe ze een soos vô senioren. Wat is het dan jammer, dat er nog zôvee mensen eênzaem bin en bluve. Je kan makkelijk lid ore en vô ’t geld oef je het nie te laeten, wan de contributie is nog vóór-oorlogs. En meêstal kent de gezelligheid hin tied bie zulke groepjes ouwere. Nie alleên spilletjes doen is belangriek, de onderlinge contacten bin dikkels eêl levendig en leerzaem. Ik kan ’t wete, wan ik bin, hoewel hlad nie eênzaem, hraog bie de soos van ‘Melismoskou’ wi zô’n vuuftien mannen, in het naejaer of de vroege winter van ulder leven, iedere keer wi d’r best doe rond de biljarttaefel en vrouwen uut hetzelfde tiedperk aolerlei spilletjes doe.
  2. Twi drupjes trug leie..?
    streektaal/audio

    Twi drupjes trug leie..?

    Soms ebb’ik wè es wat moeite om een onderwerp te vinden vô de weke da’k an de beurte bin vô deze rubriek. Ook afgelope maend kon’k er mè hin hang in kriehe. Ik kon toch wi hin verslag doe van de zôveeste ‘eclantante en fomidabele’ overwinning ( ik gebruke die woorden nog een keer ter ere van Lein de Wolf, de vee te vroeg gestorve an-mekaore-praoter bie ’t ringrieën ier op ’t eiland!) van de biljarters van de Meliskerkse soos op de biljartverêniging van ’t zelfde durp. En ook nie oe of’t mee me hieng nae een maend hin alcohol drinke, wan vô mien bin aole maenden alcoholvrie! Ik ao ook nie ’t gevoel da’k in de vee besproke januari-dip zat. Neê, ik kon gewoon niks bijzonders vinde. En dirom komt er noe een gewoon verhaâltje over een sombere nachtemiddeg, toen me op onze fietsen, mee ondersteuning, nè Pauwenburg, an de rand van Vlissinge hienge. Vô aole dudelijkheid èn vô iedereên, die ‘nog nie’ an zô’n fiets toe is; as me nog op een gewone fiets gemoeten aode, ao ik m’n vrouwe nooit meegekrege om di wat vergete booschappen te h’n aelen!