Volledig scherm
Koolmees © Pixabay

De veugeltjes 'iengen op udder kop an die blomme

streektaal't Is vandaoge net 'n weeke geleejen dan 'k bezig was mee m'n zonneblomme. Noe za je zeggen, Rinus, moe je dao noe nog over schrieven. Over een weeke geleejen. Da's dan toch ouw nieuws joengen. Mao gao je gank, 't mag voo deze kêêr.

'k Was bezig den 'of nog wat de kant te doen, toen de buurman weer verbie kwam. Bie de drôôgpaole daor stoengen nog drie zonneblommen. Alli, zonneblommen? 't Mag gêên naome 'èn. Want allêêne de stammen die stoengen d'r nog. De blaoren waoren d'r bienao af en wat er nog an 'ieng te fladderen, dat waoren stikken lêlijke bruune diengen. En de pitten waoren d'r ook al 'alf uutgepikt deu de kôôlmeesjes. Da was trouwens schôône gewist. Die waoren dao weken opaf gevlogen. Zô van m'n troenke, roef, nao die koppen van die drie zonneblommen. En omdat die koppen mee de pitten omloage 'iengen, 'iengen die veugeltjes ook op udder kop an die blomme. 

Blomme, zeg ik, nêê die waoren ook al 'êlemao verslonst. 

Nêê, dan van de zeumer. Dan was 't schôône. Dan stoengen ze dao mee z'n drieën te proenken in m'n 'of. 't Was 'n lust om nao te kieken. Toen ze opkwaomen, waoren ze lange tied geliek van 'ôôgte, mao de middelste begon na ruum 'n beter flienk deu te schieten. Noe 'èn ik an alle drieje een kaorte met een letter gedaon: Ao, Bee en Cee. En ielke weeke nam ik de groei op. Noe za je zeggen, da's ook kinderlijk. Jao, mao toch ee. Meeten is weten. En de middelste kwam toet 2.37 m Die andere nog nie an twi meter. Raor ee? Ze staon meschien tien centimer van mekaore en toch zôvee verschil. En de langsten die ao ook de grôôtste blomme en dao vielen eigenlijk die mezen op. En toen kwaomen de katten van de buuren. Die stoengen uren onder die blomme, te wachten op een veugel, die mao nie wou vallen. Uren stoengen ze dao. 'Oe kan da noe,' dochten ze. 'Judder 'angen op judder kop en vallen nie nao beneejen?' Dao was zelfs al een padje deu m'n 'of van de straote nao die blommen gelôôpen. Noe weegt 'n katte toch eigenlijk nie veel, mao de grond is dudelijk angelôpen. 

'Gao je je blomme uutdoen?' vraogt de buurman die al 'n stuitje stoeng te kieken. Ik schudden van nee en zeggen dan 'k d'r een paor vetbollen mee zonneblompitten an gaon 'angen. Jao, zo'n netje. Die kreeg 'k voo m'n sinterklaois. 'Da's goed, de veugels weten de weg ee?' En daomee bedoelende die, dat van de zeumer de veugels om de pitten uut de blomme kwaomen en noe om 't vet en de pitten uut dat rooje netje. 

As 'k even laoter in m'n keukentje nao die drie blommen staot te kieken, kommen de d'êêste meesjes al angevlogen. Êêst in m'n troenke en dan roets, nao m'n zonneblommen. An ielke stam 'angt d'r netjes een zakje mee eten op udder te wachten. En noe 'angen die zakjes alle drieje op dezelfde 'ôôgte, mao toch zitten ze bots op de middelste. Is dat meschien omdat ze van de zeumer ook recht nao die zonneblomme vlogen? En de katten? Die staon wee op udder post, bie de troenke. Klaor om rechte nao de blomme te schieten. Jao, die ouwen 't padje wel wèrm. 

Dan gaot de tillefoon. De buurman, die achter de koffie is gegaon. 'Oe 'ôôge of die zonneblomme ook wee was geworren?' En voor alle dudelijk'eid zeg 'k d'r nog bie: 'De middelsten, de B van Bèrnaord, die eit 't het beste gedaon.'

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Voegoed verdwene
    PREMIUM
    Streektaal

    Voegoed verdwene

    Een paer weken elee stoeng er in de krante dat ‘r opnieuw ezocht wordt naè Herman Ploegstra, de man die in 2010 verdween tussen Bresjes en Iezendieke zonder te weten waè naè toe. D’r is destieds vee moeite voe edae om de man op het spoor te kommen en het za noe ok nie meevoale om de man te vinden. Eigenaardig is dat het de twidde keêr is dat ‘r eên op onverklaerbaere wieze verdwient op weg naè Iezendieke. Eêrder betrof het eêne heer Röder, laeter wier t’n Reder enoemd. Z’n verhaal is te vinden in een mapje in het Zeêuws archief.
  2. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.