Volledig scherm
Vivianne Miedema. © Getty Images

As 'ons' mè winne…!

audioHet is mee de nôdige schroom da’k ies he schrieve over de topsport bedrievende vrouwen in Nederland. Natuurlijk ebb’ik de wedstrijden van het Nederlanse vrouwenvoetbalelftal gevolgd, â moe’k er drek bie zeie; het meêst as Oranje-supporter in ’t algemeên, opend dâ “ons” kampioen zouwe ore. 

Ik keek zôas ik ook kieke nè andbaldames, volleybalsters, hockeyvrouwen. Bie de Olympische spelen keek ik zelfs nè zeilwedstrijden en andboogschieten om mè es een paer sporten te noemen, die me nooit zouwe interessere as t’r hin landgenôten kans zouwe maeke op een medaille…! Zeile, judo, zwemme of roeie bin normaâl vô mien hin kieksporten. Alleên as….! Zô keek ik noe ook nè de voetballende vrouwen. As zelfbenoemde voetbalkenner kon ik het toch nie laete om m’n mannenbril op te zetten. Natuurlijk, di wier nie zôvee gescholde, gemopperd, gemeên gedae of “geschwalbed” as bie de mannen, mè as ’t een butenlanse ploeg geweest was, dan was ik â lang wat anders he doe….!

In de finale zie’k toch een prachtige, afdraoiende voorzet van rechs, die spits Miedema tegenvoets inkopte. Op dat moment zei ik, mee m’n vrouwe as luusteraer: “Dat doe me noe dienke an ons vroeger…!” Het was er uut vôda’k er erreg in ao. Ik zag ineêns m’n eihen wi bezig mee m’n fâvoriete bal, de afdraoiende voorzet van links, die, naebie vuuftig jaer gelee, mênig kopdoelpunt van “midvoor” Daâf Francke bie de Zoetelanse Meêuwen opleverde. Het feêst van de herkenning…! Mè nie an m’n vrouwe besteed! Wi of ik het lef vandaen aelde om te dienken dat ons vroeger van die dâmes gewonne zouwe ebbe.. .!? Kiek, en di draoit het noe om bie mien. Ik dienke, dat het peil van de vrouwen nie uutkomt boven de oogste klasse van het zaeterdagvoetbal, wi ons ooit in speelde. Ik dienke nie dâ b.v. Rijnsburgse boys noe zou verlieze van Miedema c.s. en as ploegen op dat niveau op de tillevisie bin, kiek ik pas as ik supporter bin van zô’n club…!

Het doe overigens niks af an de geweldige prestâtie van de oranje-dames. Uldere tegenstansters bin van ulder niveau en zô moe je geniete van “onze meiden” die het toch mè waer maekte. En dat in een tied wi de mannenvoetballers de êne nae de andere afgang meemaeke.

Ik geniete as toeschouwer, en nie deskundige, net zô vee van ’t hockey van de dames as van de heren(kampioene…) Ik leve mee de vrouwenvolleyballers net zô mee as mee de mannen. Ik zie de wielrensters net zô hraog winne as d’r mannelijke soortgenôten en ik zitte ook op het puntje van m’n stoel as Dafne Schippers ard he lope, â loopt ze nie zô ard as de mannelijke toppers. Van die sporten bin ik hin kenner, ik ebbe gewoon een “oranje bril” op. As “ons”mè winne…! En bie ’t voetballen zie ik te vee technische mankementen, “op oop van zegen”- ballen en keepsters die de wonderlijkste bewegingen maeke.

Aoles bie mekaore mohe me stikke hroôs weze op vee vrouwelijke topsporters in ons land. Dit jaer bereike ze meer dan de mannen, in eêl vee sporten. Me mohe een bescheie ode nie achterwehe laete. “Ode an die Freude”, componeerde ooit Beethoven. Op deze melodie dan “Ode an die Frauen” mee de woorden: Vele vrouwen doen het beter dan de mannen in de sport, Wie dat nie helove wil, die ei toch vô z’n kop een bord. Ode an d’oranje-vrouwen, ook deu ’t mannenlegioen. Juiche, schreêuwe, hosse, springe vô de vrouwenkampioen. En ik zâ m’n zunnebril uut de zestiger jaeren mè tuus laete as ik zômedeên wi he kieke nè ’t voetballen bie ons op durp….!

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Gevaerlijke fietspaeden
    PREMIUM
    Streektaal

    Gevaerlij­ke fietspae­den

    Vee butenlanders vertelle het ons: ,,Julder, Nederlanders, bin op een fiets gebore." Dat zeie ze omdat ze ier riepe en groen op zô'n vervoermiddel zien rieë. Van kleine huus die op een loopfietsje over de stoepe scheure tot ouwere mannen, die op een driewielfiets, moeitevol mè stabiel, nog tochten maeke. En van fanatieke ligstoel-fietsers, die mee een noôdhang over fietspaeden hae tot het ouwere vrouwtje, die mee een e-bike en een te ohe snelheid, mien vôbie riedt en een gezicht zet asof ze nie zelf fietst mè meer gelanceerd oordt. En dan ei het weinig zin om ze nog even vriendelijk toe te roepen: ,,Bin jie Marianne Vos?" of ,,Di hae Wim van Est." Ze verstaen het nie of ze ebbe hin notie van wat jie di zeit.