Bram, de 'burgemeester van de Goese Polder'.
Volledig scherm
Bram, de 'burgemeester van de Goese Polder'. © Johan vd Heijden

Uit de krant van 12 december 2015: ‘Bewegen is een beter medicijn dan welke pil ook’

uit het archiefNu het coronavirus iedereen aan huis bindt, duikt de sportredactie van de PZC in het rijke archief. Mooie verhalen uit het recente verleden komen nogmaals online. Vandaag: apotheker en oud-waterpoloër Bram uit Goes.  ,,Je gezondheid kun je niet afkopen met een pilletje.”

GOES - Hij heeft een clièntele van zo’n 8500 mensen in en rond Goes. Die heeft Bram in ruim dertig jaar apotheker-zijn opgebouwd. ,,Als je voelt dat je iets voor andere mensen kunt betekenen, dan ben je iets.’'

Ik ga even naar Bram. Met deze zin weten duizenden mensen in de Goese Polder hoe laat het is. Er moet een pilletje of zalfje opgehaald worden. Want Bram is de apotheker. Geen ‘meneer de apotheker’ die doosjes schuift door een loket, maar gewoon Bram die bij een babbeltje over lief, lijf en leden het receptje bijna meegeeft als een cadeautje.

Bij Bram voel je je niet ziek, bij Bram voel je je beter. In het hoekpand bij de rotonde aan de Thorbeckelaan houdt Bram al bijna dertig jaar huis. De generatie kleuters die hij vroeger over de vloer kreeg, heeft nu zelf kleuters. En Bram, 57 inmiddels, kent ze allemaal. Waar ze wonen, wie bij wie hoort, wat ze hebben meegemaakt. ,,Ik word soms de burgemeester van de Goese Polder genoemd’', zegt hij in het bescheiden kantoortje in zijn apotheek.

Weet je dat er mensen zijn die je achternaam niet kennen?

,,Ja, en dat is ook prima. Ik ben gewoon Bram. De afstand tussen mij en de klanten moet niet te groot zijn. Het is me gegeven dat ik een fotografisch geheugen heb om gezichten en namen te combineren. In mijn functie als apotheker zorgt dat voor een klik. Mensen kunnen het waarderen als ik weet dat hun opa op dezelfde dag jarig is als ik. Mij kost het geen extra moeite. Ik ben er ook de man niet naar om daar anoniem te staan.’'

Want?

,,Want ik heb heel veel met mensen. Ik kan de hele dag in mijn kantoor blijven zitten, maar ik voel het als mijn plicht om bij mijn team en onder de klanten te zijn. We geven de klanten een luisterend oor voor hun problemen, maar ze kunnen ook andere dingen kwijt. Natuurlijk heeft die werkwijze ook zijn prijs. Ik werk zestig uur of meer per week, maar het werk is nooit klaar.’'

,,Leuker is het er de laatste jaren niet op geworden. De administratie is tegenwoordig moordend. De macht van de zorgverzekeraars is doorgeschoten. Het gaat te veel om papier en te weinig om mensen. Dat is fnuikend voor de mensen die het moeten uitvoeren. Hoeveel tijd ik wel niet kwijt ben met declaraties... Dat is zó demotiverend.’'

,,De microzorg in Nederland is wegbezuinigd. Mensen die zeer hulpbehoevend zijn worden al doorverwezen naar een ver-van-mijn-bed-show. Vroeger kon ik iemand veel meer soorten artikelen verstrekken - denk aan luiers, verband en katheters - tegenwoordig mag dat om allerlei redenen niet meer. Het gaat mij niet om de verdienste, het gaat mij erom om mensen te helpen. En dat doen we zo niet.’'

Hoe lang blijft dat leuk?

,,Ik heb al ‘s gezegd dat ik ga stoppen voordat ik móet stoppen. Maar het dagelijks werk, de interactie met de klanten, geeft me zo veel plezier. Deze zomer hebben we de award voor de klantvriendelijkste apotheek van Zeeland gekregen. Landelijk stonden we in de top tien. Dat maakt me trots. Het is een leuke reflectie op het werk, tegelijkertijd een bevestiging én een stimulans van onze werkwijze.’'

De ouderwetse fax reutelt regelmatig in zijn kantoor, het bureau ligt bezaaid met paperassen, af en toe komt een assistente raad vragen met moeilijke medicinale woorden die eindigen op -ine, -ox en -lol. Bram neemt er alle tijd voor. Het is laat in de morgen, maar zijn dag werd al om half vijf gekickstart. Want hoe vol zijn agenda ook is, eerst moet er gesport worden.

Bij slecht weer doet hij dat in zijn garage op de crosstrainer, bij goed weer gaat hij een rondje wielrennen of baantjes trekken in het zwembad en bij echt zomers weer ligt hij in het kanaal. Vooral dat laatste is de pomp van zijn lichaam. ,,De wereld is dan van jezelf.’' En om het nóg iets specifieker te maken: er is niks mooier dan waterpoloën.

Bram komt uit een echt waterpologeslacht. Zijn vader was bondscoach van de Nederlandse jeugd, zijn broer Gijs kwam met Oranje uit op de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona en zelf speelde Bram ook jarenlang op het hoogste niveau van Nederland. Halverwege de jaren tachtig koos hij voor een bestaan als apotheker in Goes. Waterpoloën op niveau ebde toen weg.

Wanneer heb je voor het laatst gewaterpolood?

,,Twaalf jaar geleden. Hier in Goes bij Ganze, daar ben ik nog jarenlang speler en trainer tegelijk geweest.’'

Mis je de competitie niet?

,,Joh, mijn werk is een wedstrijd. Elke dag weer. Het is soms een klus om klaar te zijn met alles dat je moet doen. Daar hoef ik echt geen extra competitie naast te hebben. Misschien als ik 65 ben, misschien richt ik me dan wel op het senioren-zwemmen.’'

Heb je in je werk iets aan je sportieve achtergrond?

,,Er zijn mensen die denken dat ze hun gezondheid kunnen afkopen met een pil. Maar zo werkt het niet. De waarde van medicatie is betrekkelijk. Bewegen is een beter medicijn dan welke pil ook. In gesprekken met klanten probeer ik dat natuurlijk te adviseren. Ze hoeven niet zo gek als ik te zijn, maar als je door twee keer in de week bewegen van een bepaalde medicatie kan afkomen...’'

,,Dat moet je wel diplomatiek brengen. Of het vervolgens geaccepteerd wordt, hangt af van je betrouwbaarheid. Kijk, als een diëtist tegen iemand met een bepaald postuur zegt: ‘Het is verstandig dat je gaat afvallen’, maar de diëtist heeft zelf zo’n buik (hij maakt met zijn handen een bol voor zijn buik), dan werkt dat niet echt motiverend.’'

Die betrouwbaarheid heeft Bram de afgelopen decennia opgebouwd. Eerst met een ‘wilde’ apotheek in het toenmalige wijkcentrum de Spinne, vervolgens met zijn apotheek als onderdeel van een maatschap in de Thorbeckelaan. Soms is het werk keihard. ,,Bijvoorbeeld als ik met iemand praat van wie ik weet dat hij er over een half jaar niet meer is.’'

Maar hij heeft geleerd om die sores niet mee naar huis te nemen. Thuis is de tijd voor zijn vrouw Karin en hun kinderen Laurens (19) en Myrthe (18). Een apothekersdynastie zit er overigens niet in. Myrthe gaat de modekant op, Laurens zit op de TU in Eindhoven.

Wat hoop je je kinderen te hebben meegegeven?

,,Als je voelt dat je iets voor andere mensen kunt betekenen, dan ben je iets, dan beteken je iets. Dat klinkt misschien christelijk, maar ik ben niet gelovig. Het is eerder humanistisch. Ik denk dat het woord ‘humaan’ het beste bij mijn levenswijze past. Zo probeer ik met anderen om te gaan en dat hoop ik op anderen over te brengen.’'

Er wordt een punt gezet achter het gesprek. Twee uur op een stoel zitten is geen hobby van Bram. Ja, op een praatstoel, maar niet op een draaistoel. Hij zwaait de deur naar de werkvloer open. Het duurt vijf tellen... ,,Goeiemiddag Bram’', zegt een oudere mevrouw, die wordt geholpen door een assistente. Bram is weer onder de mensen.

En o ja, voor wie het niet weet. De achternaam van Bram is Van der Leden.