Futiliteiten van mondiaal belang

Tel Aviv CallingOnze verslaggever Stefan Raatgever is in Tel Aviv voor het Eurovisie Songfestival. Dagelijks schrijft hij wat hem opvalt.

Het zijn contrasten die amper verenigbaar zijn. Was Israël een week geleden nog middelpunt van het internationale nieuws dankzij de zoveelste geweldseruptie rond de Gazastrook, vanaf afgelopen weekend kleurt de nieuwsvoorziening plots zoet roze. Ineens geen berichtgeving over bommen en raketten, maar over overslaande modulaties, wapperende jurken en overbodige podiumprullaria.

Voor de argeloze nieuwsconsument is de overgang ongetwijfeld bruusk. Helemaal wanneer je beseft dat de Expo van Tel Aviv - epicentrum van de Eurovisiebeving – op niet meer dan een uurtje rijden ligt van de grens met Gaza. Waarom schrijven die Songfestivalverslaggevers niet over wat je politiek neutraal ‘het conflict’ noemt? De afgelopen dagen zwengelden diverse journalisten van serieus te nemen media dat debat maar weer eens aan.

De teneur: in Tel Aviv steken die songfestivalverslaggevers bewust hun kop in het zand. En tussen de regels door te lezen: en daarmee werken ze mee aan de grote promotieshow van de Israëlische regering. Die wil immers laten zien hoe fan-tas-tisch die het voor elkaar heeft: het jaarlijkse feest van de vrede en de diversiteit binnen de grenzen en dan nog rimpelloos verlopen ook.

Het is precies dezelfde intentie waarmee de Oekraïense overheid, eveneens verwikkeld in een gewapend conflict, twee jaar geleden het Eurovisiecircus omarmde. Sterker: elk organiserend land (Nederland volgend jaar?) poetst zijn internationale imago graag op met een vlekkeloos verdraagzaamheidsfuifje.