Volledig scherm
De buren in de Plantage helpen elkaar. Jan Klompe (83): ,,In de winter ruimt de buurvrouw de sneeuw voor mijn deur weg en een buurjongen maait het gras voor me.'' © Marieke Mandemaker

Het Plantagebuurtje is een dorpje in een dorp

BRUINISSE - Nieuwe postbodes raken er nogal eens de weg kwijt. Het Plantagebuurtje in Bruinisse is voor hen een doolhof met een onlogische nummering.

Je zou het niet zeggen, maar de Plantage telt maar liefst 48 huizen. Of eigenlijk huisjes. Vier in een blokje. Allemaal wit, met een plat dakje erop. Een soort barakken om te zien. In 1946 werden ze gebouwd als noodwoningen, nadat  grote delen van Bruinisse in de oorlog waren platgebombardeerd. Dat de nummering niet geheel logisch is, komt doordat er ook wel eens wat huizen tussenuit gesloopt zijn. De geboren en getogen Bruse Eyleen Feijtel, beter bekend als Lena, woont er al vijftien jaar en gaat er, als het aan haar ligt, nooit meer weg.  ,,Je zit hier heel vrij met een diepe tuin. Dat vind je voor dat geld nergens." De huisjes in de Plantage kosten tussen de tachtig- en negentigduizend euro. Dan heb je natuurlijk geen villa, maar het is met name voor jongeren heel betaalbaar en de manier om als starter iets te kopen.

Vakantiepark

Volledig scherm
Lena Feijtel runt de tabakswinkel in de Nieuwstraat. ,,Je zit in de Plantage heel vrij met een diepe tuin. Dat vind je voor dat geld nergens.'' © Marieke Mandemaker

Er zitten wel wat haken en ogen aan, want officieel is de Plantage een vakantiepark. Lena: ,,In 1972 heeft de gemeente er een vakantiepark van gemaakt. Dat houdt dus in dat je er niet permanent zou mogen wonen. Ik en een aantal bewoners hebben ooit wel een gedoogverklaring gekregen. We zijn met de Stichting Weekendwoningen al heel lang bezig om het voor elkaar te krijgen dat je hier wel permanent mag wonen. Wie nu een huis koopt, moet zoveel weken per jaar 'ergens anders verblijven'. Nogal krom."
Lena is penningmeester van de stichting die ook het beheer en onderhoud van de buurt regelt. Want dat is dus geen taak van de gemeente. Bewoners betalen daarvoor 120 euro per jaar aan de stichting. ,,We hebben drie parkeerplaatsen die we beheren en zorgen dat het groen bijgehouden wordt. Er was eerst een speeltuin, maar die toestellen hebben we op den duur weggehaald. Die moeten jaarlijks gekeurd worden en onderhouden, dat was niet meer haalbaar. Op zich jammer," vindt Lena.

Bankje

De meeste bewoners van het dorp kennen Lena van haar tabakswinkel in de Nieuwstraat. Daar rolde ze in door een van haar buren in de Plantage. ,,Na 25 jaar bij de Rabobank moest ik er vanwege een reorganisatie uit. Mijn achterbuurvrouw runde het winkeltje, maar vond het niet meer leuk. Ik werkte er een aantal uren per week. Toen de verkoop aan iemand anders niet lukte, vroeg ze me of ik het dan misschien zag zitten." Zo geschiedde en nu verkoopt Lena met veel plezier boeken, tijdschriften, rookwaren en souvenirs. Voor de deur staat een bankje, net als in de Plantage. ,,Bijna iedereen heeft in de Plantage een bankje voor het huis. Ga ik met mooi weer buiten zitten, dan zit voor je het weet de hele buurt buiten. We zeggen vaak dat we iets zouden moeten organiseren, maar het komt er nooit van. Ja, de jaarlijkse ledenvergadering van de stichting..."

Ondanks dat dat niet gebeurt, passen de buren wel op elkaar, weet Jan Klompe te vertellen. Hij kocht zijn huisje in de Plantage in 1997. ,,Ik was gewend altijd in grote huizen te wonen. Nu wilde ik graag kleiner. Er hoefde niets aan te gebeuren, ik heb binnen geschilderd en kon er zo in." Hij vindt het heel fijn om hier te wonen. ,,De buren helpen elkaar. In de winter ruimt de buurvrouw de sneeuw voor mijn deur weg en een buurjongen maait het gras voor me. Het contact onderling is goed, iedere ochtend maak ik wel even een praatje met iemand." 

Krant

Ook al is Jan al 83, hij heeft het dagelijks nog druk zat. Het is alleen dat het allemaal wat langer duurt. ,,Het aantrekken van mijn kousen kost me zowat al een uur. Dan ga ik meestal even op pad voor een broodje en soms bij iemand op bezoek. In de middag doe ik graag een dutje en daarna lees ik uitgebreid de krant. Die gaat daarna naar de buren. Daar vraag ik nooit geld voor, ik heb liever dat iemand er nog plezier van heeft. Anders gaat hij ook maar meteen bij het oud papier." 

Zoals in iedere buurt komen en gaan er nieuwe buren. Het belangrijkste vindt Jan dat je je aanpast aan de buurt waar je gaat wonen. Dat deed hij ook toen hij van Dreischor naar Bruinisse kwam. ,,Ik zal niet op zondag het gras gaan maaien. Zelf ga ik niet naar de kerk. Maar je kunt in ieder geval rekening houden met elkaars gewoonten."

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement