Carrie Jansen.
Volledig scherm
PREMIUM
Carrie Jansen. © Joost Hoving

We hadden het verdomme toen al moeten weten. Dat het niet laf was, maar pure onmacht

ColumnOp die zaterdagavond werd ik ineens opgebeld. Door de man van mijn vriendin. En daar waren twee dingen gek aan. Normaal had ik alleen contact met haar en zelden met hem. En ik had hem ook nog nooit boos meegemaakt. Nu stotterde hij van woede. Hoe ik dat had durven zeggen, die dag op de radio.

  1. Ik voorzie dat ik de avondklok van 2021 ooit mijn (klein)kinderen zal kunnen navertellen
    PREMIUM
    Column

    Ik voorzie dat ik de avondklok van 2021 ooit mijn (klein)kinderen zal kunnen navertel­len

    Bij een avondklok moest ik altijd denken aan die passage in Harry Mulisch’ De Aanslag: ‘Er was niets anders meer te horen dan het stuiteren van de dobbelsteen en de stappen van de pionnen over het karton. Het was bijna acht uur: spertijd. Buiten was het zo stil als het op de maan moet zijn. (…) In die stilte, die de oorlog ten slotte was in Holland, weerklinken op straat plotseling zes scherpe knallen: eerst één, dan twee snel achter elkaar, na een paar seconden het vierde en het vijfde schot. Even later een soort schreeuw en dan nog een zesde. Anton, die juist de dobbelsteen wil gooien, verstart en kijkt naar zijn moeder, zijn moeder naar zijn vader.’
  1. Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten
    Play

    Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten

  2. Premier Rutte: 'Rellen geen protest, maar crimineel geweld'
    Play

    Premier Rutte: 'Rellen geen protest, maar crimineel geweld'