Volledig scherm
© Thinkstock

Schuifkaas

Mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt, zullen het ongetwijfeld kennen: schuifkaas. Schuifkaas at je zó: je smeerde een boterham en legde er het stukje schuifkaas op.

Het was niet groot genoeg om de hele boterham te bedekken, maar als je het plakje zo ver mogelijk naar achteren legde, en dan een hapje van de boterham nam terwijl je óver de kaas heenkeek, onderwijl de heerlijke geur van de kaas recht onder je neus inademend, was er nog maar weinig fantasie nodig om de kaas op je tong te proeven. Bij elke hap schoof je het reepje kaas een stukje verder. Zo kon je er eindeloos lang van genieten.

Een hedendaagse variant op schuifkaas is de cadeaubon. Vooral in grote families, waar de verjaardagen elkaar in een hoog en nooit aflatend tempo schijnen op te volgen, is de cadeaubon een gewild object. Deze wordt netjes weggelegd en bij gelegenheid - een verjaardag of ander heuglijk feit - doorgeschoven. Helaas. Daar ben ik niet gedisciplineerd genoeg voor. Mijn cadeaubonnen gaan in een trommeltje, dat ik zo snel mogelijk probeer te vergeten. Als ik dan een keer een stuk maand overhoud aan het eind van mijn geld, denk ik opeens weer aan het trommeltje.
Deze week pakte ik er een 'Entertainmentbon' uit, toog naar de winkel en schoof, na ampel beraad, de dvd-box van mijn keus, samen met de cadeaubon, triomfantelijk over de balie.
De man zag het al van een afstandje. "Mevrouw", zei hij geamuseerd, "Dit is geen echte bon. Dit is reclame voor een bon." Hij pakte een identiek, maar groen exemplaar en wees: "Zo ziet een échte Entertainmentbon eruit." Ik vertrok geen spier, trok mijn portemonnee en zei met een stijf glimlachje: "Nou... Ik ben er in elk geval een tijdje blij mee geweest!"
Hij glimlachte minzaam terug. "Dan hoop ik voor u dat dat opweegt tegen de teleurstelling die u nu voelt."

Dat was mooi gezegd.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement