Volledig scherm
PREMIUM
© Dirk Jan Gjeltema

Zeeland wil groene koploper worden. Ik rekende op grootse plannen

column oscar garschagenDe noodklok luidt voor het Zeeuwse netwerk van bussen op vaste routes en op vaste tijden. Voor mij was dat hét nieuws op de conferentie ‘Slimme mobiliteit’.  

Maar de 200 Zeeuwse politici en een minister knipperden niet eens met hun ogen toen Gedeputeerde Harry van de Maas het OV in huidige, blijkbaar onbetaalbare vorm ten grave droeg. De mudvolle garage naast de Goese schouwburg, waar zij hun auto’s hadden gestald, zei eigenlijk al genoeg.

  1. Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermarkten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook
    PREMIUM
    Column

    Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermark­ten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook

    De meeste gedaantes van doodsangst dacht ik te kennen: van onversneden bangheid in oorlogszones tot de verlammende paniek na een slecht nieuwsgesprek bij de arts. Verpletterend nieuw is de angst voor een etentje, een handdruk of een omhelzing. Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermarkten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook, waar op bloed overgoten dagen ook altijd de zon schijnt.
  2. Hoog tijd dat onze premier een U-bocht maakte
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Hoog tijd dat onze premier een U-bocht maakte

    Eindelijk heeft onze joviale premier zijn politiek van vrolijke Hollandse nuchterheid over het mondiaal rondspattende coronavirus laten varen. Met zichtbare tegenzin erkende hij gisteren dat ‘Nederland een patiënt is die behandeld moet worden’. Het werd hoog tijd dat ook hij een U-bocht maakte. Voor virologen in Azië, Europa en de VS is het allang duidelijk: het dodelijke coronavirus is niet in te dammen, maar op zijn best te beheersen, te mitigeren.
  3. Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen waardeloos zijn
    PREMIUM

    Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen waardeloos zijn

    Raar dat het menselijk brein gevoeliger is voor beangstigend nieuws over het nieuwe coronavirus dan voor sussende mededelingen. ,,Je weet maar nooit,’’ dacht ik gisteren toen ik in de Gamma langs bijna leeg gehamsterde rekken met mondmaskers liep. Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen -papieren doekjes met twee elastiekjes- waardeloos zijn. Door mijn hoofd flitsten beelden van Zeeland in quarantaine, gesloten café’s, overvolle ziekenhuizen en lege winkels.

Columns