Oscar Garschagen.
Volledig scherm
PREMIUM
Oscar Garschagen. © Dirk Jan Gjeltema

Vuilnis jutten tegen de bierkaai

column oscar garschagenBierblikjes, visnetten, hengelsnoeren, snippers plastic en sigarettenfilters, peuken dus, eindeloos veel peuken. Loop een ochtendje mee met de mannen van Het Groene Strand en verbaas je over de ‘plastic soep’ in het witte zand. Zelfs een op het oog schoon stuk Zeeuws (naakt)strand tussen Oostkapelle en Vrouwenpolder bij Oranjezon blijkt een vuilnisbelt. Goed bezig, moedigde ik mijzelf aan terwijl ik als een straatveger over het strand schuifelde. Maar na de zoveelste peuk en  wegwerpvork besprong mij een gevoel van totale nutteloosheid. Dit is jutten tegen de bierkaai. 

  1. Alsof het ‘onvoorstelbare, onvoorspelbare’ nooit meer kan gebeuren
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Alsof het ‘onvoor­stel­ba­re, onvoorspel­ba­re’ nooit meer kan gebeuren

    Tristan haatte God omdat ‘Hij’ de mensen laat lijden. De gevoelig ogende jongen schoot daarom tien jaar geleden zes van ‘Zijn Schepselen’ en daarna zichzelf dood. Alphen aan den Rijn werd op die stralende dag in 2011 Columbine aan den Rijn. Het ‘onvoorstelbare, onvoorspelbare’ laat zich nooit helemaal verklaren, verzuchtte Willem Kolkman, de nauw bij Tristans familie betrokken familierechercheur, in Op1. Maar in de knappe, ijzingwekkende reconstructie van het leven van ‘een jongen die boos was op God en de wereld’ komen de AD-journalisten Carla van der Wal en Marco Gerling toch heel dichtbij.
  2. De vraag is nu of de campagne met thema’s die Zeeland midscheeps raken werkelijk leeft?
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    De vraag is nu of de campagne met thema’s die Zeeland midscheeps raken werkelijk leeft?

    ,,Het wordt eentonig’’, verzuchtte de leider van het grote Online Zeeuwse Energiedebat. Inderdaad, de linkse en rechtse Haagse politici, twee energie-experts en twee Zeeuwse ceo’s van Dow Chemical en Orsted waren het gloeiend eens met elkaar. Wind en waterrijk, zonovergoten Zeeland moet met binnen- en buitengaatse energieparken de elektrische stekkerdoos van Nederland worden, zo vat ik de groene eensgezindheid maar eventjes samen.
  1. Geen afgehakte arm lijkt vergeten in De Slag om de Schelde
    column oscar garschagen

    Geen afgehakte arm lijkt vergeten in De Slag om de Schelde

    Liters bloed en tonnen Zeeuwse modder spatten van het filmscherm af. Geen afgehakte arm lijkt vergeten in De Slag om de Schelde. Zwaar artillerievuur en inslaande mortiergranaten doen bioscoopstoelen trillen. De angst van Canadese en Duitse soldaten, de rokerige stank in de gedigitaliseerde ruïnes van Zeeuwse stadjes en dorpen, de vertwijfeling van de bevolking nestelen zich in je hoofd op de premièredag in Cinecity. Beelden, die nadien beklijven in zonovergoten Vlissingen, de stad met talloze sporen van deze ‘hel op aarde’-episode.
  2. Dat het westen alle jihadisten onbedoeld geholpen heeft  is om opnieuw rillingen van te krijgen.
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Dat het westen alle jihadisten onbedoeld geholpen heeft is om opnieuw rillingen van te krijgen.

    Zelfs op deze warme, Parijse zomeravond lopen de rillingen bij ons over de rug als we in stilte naar de negentig namen op het Bataclan-monument staren. Behalve dit in een parkje verstopt tableau herinnert aan de lommerrijke Boulevard Voltaire niets aan die terreurnacht in november 2015. De brasserie van het theater in Chinese stijl zit ook in coronatijd gezellig vol. De doodsangst in de grote zaal, het knallen van AK’s, de dolle paniek lijken vlak voor het Bataclan-proces bijna vergeten. ‘Zo zinloos’ is het enige wat wij kunnen uitbrengen. In het Bataclancafé een wijntje drinken is te genant.
  3. Knus en intiem, de mini-uitvaart als een nieuwe trend
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Knus en intiem, de mi­ni-uit­vaart als een nieuwe trend

    ,,Goh, zo’n mini-uitvaart wil ik misschien ook wel”, fluisterde mijn liefste tante, een gesoigneerde tachtiger, toen we in het Middelburgse crematorium afscheid namen van haar oudere zus, mijn 91 jaar geworden moeder. ,,Zo knus en intiem. Had ik met al dat ellendige coronagedoe niet verwacht”, recenseerde zij de uur durende plechtigheid. Niemand, want de coronadictaten in het begrafenis- en crematiewezen zijn streng: geen warme omhelzingen, geen strelend hand op een verdrietige rug, geen troostende knuffels en zo.

Columns