Oscar Garschagen.
Volledig scherm
PREMIUM
Oscar Garschagen. © Dirk Jan Gjeltema

v.C/n.C

Column Oscar GarschagenDe Westerschelde blinkt vredig deinend in de voorjaarszon. Vanaf de hoge duinen bij Zoutelande meestal een indrukwekkend vergezicht, maar nu een schijngestalte. Het moet rond dit uur van de dag - hoog tij - veel en veel drukker zijn met Chinese containerschepen op weg naar de havens stroomopwaarts. 

Ook aan de landzijde van duin en dijk is een nieuwe werkelijkheid ontstaan. Alle eetcafés zijn dicht. Alleen op het strand oogt alles heerlijk normaal. De opbouw van de hokjes is begonnen,  strandtenten krijgen een lik verf. Alsof toeristisch Zeeland niet een Wachten op Godot-zomer tegemoet gaat.

  1. Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermarkten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook
    PREMIUM
    Column

    Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermark­ten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook

    De meeste gedaantes van doodsangst dacht ik te kennen: van onversneden bangheid in oorlogszones tot de verlammende paniek na een slecht nieuwsgesprek bij de arts. Verpletterend nieuw is de angst voor een etentje, een handdruk of een omhelzing. Nooit gedacht dat ik mij in Zeeuwse supermarkten onveiliger zou voelen dan in de Gazastrook, waar op bloed overgoten dagen ook altijd de zon schijnt.
  2. Hoog tijd dat onze premier een U-bocht maakte
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Hoog tijd dat onze premier een U-bocht maakte

    Eindelijk heeft onze joviale premier zijn politiek van vrolijke Hollandse nuchterheid over het mondiaal rondspattende coronavirus laten varen. Met zichtbare tegenzin erkende hij gisteren dat ‘Nederland een patiënt is die behandeld moet worden’. Het werd hoog tijd dat ook hij een U-bocht maakte. Voor virologen in Azië, Europa en de VS is het allang duidelijk: het dodelijke coronavirus is niet in te dammen, maar op zijn best te beheersen, te mitigeren.
  3. Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen waardeloos zijn
    PREMIUM

    Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen waardeloos zijn

    Raar dat het menselijk brein gevoeliger is voor beangstigend nieuws over het nieuwe coronavirus dan voor sussende mededelingen. ,,Je weet maar nooit,’’ dacht ik gisteren toen ik in de Gamma langs bijna leeg gehamsterde rekken met mondmaskers liep. Een paniekerig minuutje vergat ik dat die mondkappen -papieren doekjes met twee elastiekjes- waardeloos zijn. Door mijn hoofd flitsten beelden van Zeeland in quarantaine, gesloten café’s, overvolle ziekenhuizen en lege winkels.
  4. Situatie normaal: alles verkloot
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Situatie normaal: alles verkloot

    ,,Situatie normaal: alles verkloot’’ is de vertaling van het Engelse letterwoord snafu: situation normal: all fucked up. Deze Amerikaanse mariniersuitdrukking voor aanhoudend geblunder zoemde door mijn hoofd tijdens het bloedeloze toneelstukje in de Tweede Kamer gisteren. Ruim voor de lunch werd de geregisseerde uitkomst van dat mariniersdebat duidelijk. Restte na de plaspauze alleen een knievalletje van de emotieloze staatssecretaris en de ‘bedrogen en belogen Zeeuwen’ konden de bussen weer in. Met lege handen en vage beloften.

Columns