Volledig scherm
PREMIUM
© Dirk Jan Gjeltema

Naar Tholen?

column oscar garschagen,,Helemaal naar Tholen? En dààr naar een verpleeghuis!” De wenkbrauwen van een Walcherse disgenoot pieken naar het plafond als ik vertel dat wij onze 91-jarige moeder van Veere naar Ten Anker in Tholen hebben moeten brengen. De enige beschikbare plek voor acute, somatische bejaardenzorg in heel Zuid-Nederland, reageer ik defensief. ,,Je weet van de tweede coronagolf daar?” Hoor ik verwijt?  Alsof het havenstadje een nieuw Wuhan is.

  1. Absurd Brits, maar niet om te lachen
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Absurd Brits, maar niet om te lachen

    De wild gebarende kerel met piekerig, bleek haar herkenden wij op die doorregende nacht op de Belgische E411 meteen: Boris Johnson, een collega-journalist, net als een meerijdende collega en ik op de terugweg van Luxemburg naar standplaats Brussel. De toekomstige Britse premier - een mesjogge feit achteraf - was op de lege snelweg gestrand met een lege tank en een lege portemonnee. Mobiele telefoons bestonden nog niet. Zijn hulpeloze, verwarde blik ben ik nooit vergeten. In covidiaanse tijden zie ik dat die paniekerige blik is teruggekeerd op zijn afgematte gezicht.
  2. De stille uittocht van Joodse Zeeuwen
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    De stille uittocht van Joodse Zeeuwen

    24 maart 1942. Zegt deze datum u iets? Tot voor kort mij ook niet. De ontroerende documentaire Met Pesach eten we matzes van Rebecca van Wittene heeft daar verandering in gebracht. Op die zonovergoten lentedag in het tweede bezettingsjaar werden alle Joodse Zeeuwen gedwongen een enkele reis naar Amsterdam te kopen. Via Kamp Westerbork, waar op dit moment óók hun namen plechtig worden voorgelezen, voerde het transport naar de eindstations van hun levens, waaronder het komende maandag 75 jaar geleden bevrijde Auschwitz.
  3. Zelfs dat verdomde corona verandert niets aan dat heilige moeten van de Tour de France
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Zelfs dat verdomde corona verandert niets aan dat heilige moeten van de Tour de France

    Eindelijk die Mont Aigoual gezien, die kale, ongenaakbare berg in De Renner van schrijver/schaker/wielrenner Tim Krabbé, voor fietsende literatuurliefhebbers net zo bekend is als de Mont Ventoux. Net als in het cultboek over wat er in het hoofd van een coureur omgaat eindigde gisteren daar de Touretappe op pre-corona-drukke wijze zonder een Nederlandse winnaar. Topliteratuur en Tourwerkelijkheid vloeiden gisteren voor het eerst in elkaar over, want de berg in de Cevennes debuteerde in de Tour.

Columns