Dirk Jan Gjeltema
Volledig scherm
PREMIUM
© Dirk Jan Gjeltema

De reis van zijn geliefde, geruïneerde Aleppo naar de nooit gedachte eindhalte Grijpskerke maakte hij in een aftandse rolstoel

column oscar garschagenDe stemming van bevriende dorpsgenoot Mohamad Abo Zarraa en zijn vrouw Rihab is deze zomer opperbest. De gehoopte toekomst krijgt vorm, Insh’Allah. Nog even en de melancholieke cartoonist uit Syrië wordt een nieuwe Nederlander, net als zijn kinderen. Hij oogt fragiel in zijn rolstoel (vanwege polio), maar is van roestvrij staal. Net als Rihab, op wiens gezicht de zon altijd schijnt. De tijd van levensbedreiging en onzekerheid is voorbij. Nu het weer mag,  worden er successen gevierd. Met Arabische koffie en taart.

  1. Nog even en we krijgen hier ook Randstadtoestanden
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Nog even en we krijgen hier ook Randstad­toe­stan­den

    ,,Deze weken zonder Duitse en Belgische gasten, o wat heerlijk, die stilte! Het is hier vaak te vol en te druk’’, verzucht een dorpsgenote. Kan toeval zijn, maar ze is in korte tijd de zoveelste die in alledaags gesprekjes klaagt over te veel mensen. ,,Nog even en we krijgen hier ook Randstadtoestanden’’, mopperkont een nieuwe kennis, een Randstad-vluchteling. Stil Zeeland is het mooiste Zeeland klinkt het verlangend.
  2. Vaak sloegen we zelf om in de golven, tot vermaak van badgasten
    PREMIUM
    column oscar garschagen

    Vaak sloegen we zelf om in de golven, tot vermaak van badgasten

    Zeeuwse zomers wekken altijd mijn verleden als Domburgse strandwacht (,,beter badman dan barman”) tot leven. Als badmannenbaas Erik de Lange op de hoge uitkijkpost bij de De Stenen Toko mij zijn krachtige verrekijker aanreikt, vlieg ik even een halve eeuw terug in de tijd. We turen naar een eenzame kleuter in de branding en even lijkt er bar weinig veranderd aan de Costa Domburgia, waar het silhouet van duinen, Watertoren en Badpaviljoen onaangetast is gebleven. Badmannen maken nog steeds dezelfde cynische grappen over lakse ouders die denken in het zwembad te zijn en ik herken de stille opluchting als de jonge vader alsnog toesnelt.

Columns