Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten. © Mechteld Jansen

Zuurkool. Met een slavink nog wel

Column Ondine van der Vleuten,,Wat eten we?’’ Hij klinkt achterdochtig. Alsof ik ooit iets zou serveren wat absoluut niet eetbaar is, of zelfs gevaarlijk. ,,Zuurkool!”, zeg ik. Goede, Hollandse kost, vol vitamine C. ,,Met een slavink nog wel. Je hebt geluk, jongen. Ik eet zelf pukkelpompoensoep.”

Hij buigt zich over de pan, snuift achterdochtig. ,,Toch niet de zuurkool uit de wc, hè? Dan hoef ik hem echt niet, hoor.”

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns