Volledig scherm
© Mechteld Jansen

Van die bijzondere stemmen, die je helemaal tot rust brengen

Column Ondine van der VleutenOpeens had iedereen er de mond (of moet ik zeggen: de oren?) vol van: ASMR. Vloggers wierpen zich met verve op de autonomous sensory meridian response en maakten hilarische filmpjes waarin ze bij de microfoon in de weer gingen met haarborstels, lange nagels en kauwgom. Dat alles om de gewenste effecten te bewerkstelligen bij de luisteraar: een euforisch gevoel dat vaak begint met een prikkelende sensatie op de hoofdhuid, uitmondend in een gevoel van diepe ontspanning.

O yeah. Ik wist gelijk waar ze het over hadden. Weliswaar werkten de typische ASMR-filmpjes op mijn lachspieren, maar dat zijn dan ook in ruime meerderheid vrouwen die zwoel in de microfoon fluisteren terwijl ze allerlei voorwerpen strelen en met kwasten in de weer zijn. Niet helemaal mijn ding. 

Voor mijn eigen ASMR-ervaring ga ik gewoon naar de kapper. Heerlijk, dat geluid van de schaar, vooral als de kapster je haren ermee snijdt - met halfopen schaar erdoorheen ritsend. ,,Is het zo goed?”, vraagt ze vriendelijk. Ik open loom mijn ogen. Murmelend: ,,Doe nog maar wat korter.” Met een zucht van genot zie ik hoe ze de schaar weer in mijn haren zet. Als er niet veel meer te knippen valt, vertrek ik. Met tegenzin. Mijn haar is veel te kort geknipt natuurlijk, maar héé, relaxed dat ik ben!

Babbelen

Ik heb er nog één: stemmen. In mijn vriendenkring koester ik een paar bijzonder exemplaren die me helemaal tot rust kunnen brengen. Gewoon door tegen me aan te babbelen. Heb ik even geluk: vriendin T. heeft altijd wat te vertellen, in plat Zeeuws met heerlijke tussenwerpsels. Bij elke ééé zak ik dieper weg in gelukzalige ontspanning. Zelf mompel ik alleen nog maar wat, als het nodig is om de woordenstroom op gang te houden: ,,Echt?”  ,,Vertel!” ,,Nou nou!” ,,En toen?”

Soms werkt het zo goed dat het moeite kost om niet van mijn stoel te glijden. Mijn oogleden voelen zwaar. Ik moet moeite doen om haar aan te blijven kijken, want mijn ogen draaien steeds weg. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, want dan stopt ze. En dat mag niet gebeuren. ,,Ben je d’r nog”, zegt ze plagerig. ,,Zal ik nog even doorpraten?”  Ze heeft het door, ik heb het haar verteld. Ze vindt het alleen maar grappig. ,,Nou, en die witlof was maar 1,49", hervat ze met pretlichtjes in haar ogen.

Herhaling

R. is er ook zo een met een Stem, een die eindeloos tegen me aan mag kletsen. Heel andere stem, maar bijzonder geschikt. Vooral omdat R. geen aansporing nodig heeft: je drukt op een knop en hij begint te vertellen. Vaak vervalt hij in herhaling, maar hé, van mij zal hij het niet horen.

Veel pret van dus, die ASMR-tic van mij. Maar het blijft opletten. Op school had ik een leraar met een Stem. Mijn aantekeningen waren vaak niet veel meer dan krasjes op het papier: dat is waar de ASMR toesloeg. En het zal je maar overkomen, tijdens een interview. ,,Wat?! Draaide ik met mijn ogen? Echt? Nee, nee, ik vind u absoluut niet saai! Alleen maar vreselijk ontspannend!” Korte stilte. Gretig: ,,En zou u nu nog even kunnen doorpraten?” 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ik keek naar de orgie van naakte Barbies
    PREMIUM
    Column

    Ik keek naar de orgie van naakte Barbies

    Het ding was enorm, met aan het ene einde van de pijp een zwart kunststof mondstuk en aan het andere een stuk boomstam. ,,Van een stam!”, roept de man aan de andere kant van het tafelkleedje door het rumoer heen. Ik knik instemmend. Dat had ik ook al gezien. Maar nee: stam als in ‘indianenstam’, verduidelijkt hij. Een soort vredespijp is het. Gemáákt door een stam. Fronsend monster ik de pijp, in mijn ogen meer een stuk mislukt huisvlijt van een eenzame boer.
  2. ‘Ik ga mijn onderbroek uit doen!’, riep ik
    PREMIUM
    column ondine van der vleuten

    ‘Ik ga mijn onderbroek uit doen!’, riep ik

    De dame van het Leger des Heils keek me vol afschuw af. ,,Echt waar? Wil je die hebben?” Op de balie lag een grote, roze onderbroek, model ‘oma’. Ooit gekocht voor Anne Maat, ooit had iemand er liefdevol een etiketje in geplakt met die naam, opdat hij in het verpleeghuis niet per ongeluk bij een andere bewoonster terecht zou komen, maar Anne Maat had er zo te zien niet veel plezier aan kunnen beleven.

Columns