Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten © Mechteld Jansen

Terug naar de normale wereld

Jammer dat we niet met de trein waren gegaan. In een coupé zitten met een paar levensgrote knuffeldieren, een minion, smurf en Sneeuwwitje - dat had me leuk geleken. Maar het belangrijkste was: we gingen naar de Comic Con, hét event voor liefhebbers van fantasy, scifi, games en strips.  Beam me up, Scotty!

Op weg naar de Jaarbeurshallen doemden hier en daar de eerste helden en schurken op. Liep daar niet Lucky Luke, achter Wolverine? Spyro, het draakje, in gezelschap van een paar furries? De dame voor me - netkousen en laarzen - kon ik niet helemaal thuisbrengen, maar hé: wat maakte het uit. Helemaal jezelf zijn, of juist je alter ego, wit, blauw, zwart, groen, roze of paars - op de Comic Con is elke huidskleur oké en bepaal je zelf wat mooi is. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns