Volledig scherm
PREMIUM
© Mechteld Jansen

Poe poe poe, wat vliegt de tijd

Column Ondine van der VleutenEn, hoe lang is het nou geleden? In 2008 begonnen, in 2013 gestopt, toch? 

Nu je het zegt, inderdaad. Vijf jaar geleden alweer, poe poe, wat vliegt de tijd. Zo nu en dan kom ik nog iemand tegen die zich herinnert dat ik columns schreef. Wim Hofman, mijn vroegere overbuurman, riep laatst nog tegen me: 'Succes met uw stukjes!' Of zei hij nou: 'leuke' stukjes?

Nou ja, ligt er maar aan wat je onder leuk verstaat. 'Schetsen uit het leven van een chaoot', dat dekt de lading meer wat mij betreft. En nu? Meer van hetzelfde?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns