Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten © Mechteld Jansen

Mama heeft even een zweethut nodig

Column OndineHet is warm. Wat zeg ik: heet! Zweet prikt in mijn ogen. Voel ik daar naakte huid? Een been? Een arm? Het is te donker om iets te zien van de mensen om me heen. Horen doe ik ze wel, in deze wereld van stoom en stemmen. Ergens voor mij zingt een man in een indianentaal.

Een paar weken eerder had S. me uitgenodigd: ,,Lijkt me zo leuk! Gaan we samen?” ‘Zondag zweethut!’, appt ze daags tevoren, met de nodige emoticons erachteraan. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns