Volledig scherm
PREMIUM
© Mechteld Jansen

‘Ik ga mijn onderbroek uit doen!’, riep ik

column ondine van der vleutenDe dame van het Leger des Heils keek me vol afschuw af. ,,Echt waar? Wil je die hebben?” Op de balie lag een grote, roze onderbroek, model ‘oma’. Ooit gekocht voor Anne Maat, ooit had iemand er liefdevol een etiketje in geplakt met die naam, opdat hij in het verpleeghuis niet per ongeluk bij een andere bewoonster terecht zou komen, maar Anne Maat had er zo te zien niet veel plezier aan kunnen beleven. 

Nooit gedragen, als je het mij vraagt, of anders toch in elk geval in de Biotex voorgeweekt. ,,Waarom niet?”, zei ik. ,,Ten Cate. Dat is Nederlands kwaliteitstextiel. Honderd procent katoen, zit heerlijk en veel gezonder voor de intieme zones als mengvezel. Dat gaat alleen maar broeien.” Ze keek me fronsend aan en haalde toen haar schouders op. ,,Jij je zin. Doe dan maar twee eurootjes.” 

Wist zij veel dat deze onderbroek, dit bescheiden kledingstuk, een bijzonder lot beschoren was? En wel in de volkstuin. ,,Ik ga mijn onderbroek uit doen!”, riep ik tegen H., die het proces zou documenteren. ,,Kom fotograferen!” Een voorbijganger keek bevreemd op. Onder de Ten Cate zat nóg een onderbroek, maar de passant was al weg voor ik dat kon uitleggen. In een hoekje van de volkstuin spreidde ik de erfenis van Anne Maat uit over de aarde en bedekte hem weer met grond. Moest ik hem nu begieten of niet? Ik besloot het toch maar niet te doen en pakte mijn agenda: ‘Onderbroek begraven, 12 cm diep, zie stokjes.”

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Zo’n dunne luchtpostbrief van blauw vloeipapier
    PREMIUM

    Zo’n dunne luchtpost­brief van blauw vloeipa­pier

    Zeer geëerde lerares, Ik spreek de wens uit, dat U bij voortduring in gezondheid en krachten gespaard moge blijven om uw uitnemende gaven van hoofd en hart nog lang te wijden aan de opvoeding der jeugd, waardoor bij haar die deugdelijke grondslagen gelegd worden die de jongeren in staat zullen stellen hun plaats in de wereld met ere te veroveren. Met de verzekering dat ik steeds met eerbied en liefde aan U zal blijven denken, noem ik mij, Uw U zeer toegenegen leerling
  2. Nu komt ze nooit meer op de koffie
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Nu komt ze nooit meer op de koffie

    We staan met onze handen vol bij de lift - overduidelijk aan het verhuizen - als ze aankomen. Ik herken de dames meteen. Allebei met een rollator. Schaap is aardig, geduldig, goeiig. Bril venijnig, ontevreden en achterbaks. Ik ben gewaarschuwd, in gloedvolle bewoordingen en treffende omschrijvingen. Schaap, die haar bijnaam dankt aan een wat ongelukkig kapsel met krulletjes die over haar iets uitstaande oren en ronde priemoogjes vallen, schudt haar hoofd om weer vrij zicht te krijgen. Bril loert nieuwsgierig vanachter haar dikke jampotglazen.

Columns