Ondine van der Vleuten
Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten © Mechteld Jansen

Goed nieuws: we hóeven helemaal niet te eten

COLUMN ONDINE VAN DER VLEUTENS. is even in Zeeland. Hij oogt ingetogen. Vandaag geen wit of hemelsblauw satijnen pak. Gekleed in een lange, zwarte jas met zijden sjaal zit hij aan mijn eettafel. 

  1. Ik keek naar de orgie van naakte Barbies
    PREMIUM
    Column

    Ik keek naar de orgie van naakte Barbies

    Het ding was enorm, met aan het ene einde van de pijp een zwart kunststof mondstuk en aan het andere een stuk boomstam. ,,Van een stam!”, roept de man aan de andere kant van het tafelkleedje door het rumoer heen. Ik knik instemmend. Dat had ik ook al gezien. Maar nee: stam als in ‘indianenstam’, verduidelijkt hij. Een soort vredespijp is het. Gemáákt door een stam. Fronsend monster ik de pijp, in mijn ogen meer een stuk mislukt huisvlijt van een eenzame boer.
  2. ‘Ik ga mijn onderbroek uit doen!’, riep ik
    PREMIUM
    column ondine van der vleuten

    ‘Ik ga mijn onderbroek uit doen!’, riep ik

    De dame van het Leger des Heils keek me vol afschuw af. ,,Echt waar? Wil je die hebben?” Op de balie lag een grote, roze onderbroek, model ‘oma’. Ooit gekocht voor Anne Maat, ooit had iemand er liefdevol een etiketje in geplakt met die naam, opdat hij in het verpleeghuis niet per ongeluk bij een andere bewoonster terecht zou komen, maar Anne Maat had er zo te zien niet veel plezier aan kunnen beleven.
  1. Hasjesstraat: om de haverklap was het naambordje weg
    Play

    Hasjes­straat: om de haverklap was het naambordje weg

  2. Elke dag een cadeautje van Erika tijdens thuisquarantaine
    Play

    Elke dag een cadeautje van Erika tijdens thuisqua­ran­tai­ne

Columns