Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten. © Mechteld Jansen

Geen idee wie de eerste klap uitdeelde

COLUMN ONDINE VAN DER VLEUTENDe klap kwam zo hard aan dat ik dubbelsloeg. Voor zover mogelijk dan, want aan weerszijden werd ik vastgehouden, zodat de jongen tegenover me goed op mijn middenrif kon mikken. Zijn twee vriendjes, een links en een rechts, hadden ieder een arm gepakt en die op mijn rug gedwongen.

Bám! Nog een klap. Deze was echt helemaal goed, precies onder mijn ribben, recht op mijn longen. Ik hapte, snákte naar adem. Mijn longen wilden zich niet meer openen. De wereld draaide weg. Het werd zwart voor mijn ogen. In de verte hoorde ik nog rennende voeten, paniekerig roepen: ‘Meester!, meester!’

Columns