Volledig scherm
PREMIUM
© Mechteld Jansen

Eigenlijk wil elke puber nog maar één ding

Column Ondine van der VleutenVerdiept in iets op zijn iPad lag hij op zijn bed. Zo volwassen al. Bijna vijftien. Wat moest ik in hemelsnaam voor zijn verjaardag kopen? Als ze héél klein zijn, vinden ze alles mooi. Een grote doos met veel papier om eraf te scheuren en in het midden één klein autootje: geheid succes. Maar een (bijna)volwassene? Dit jaar alleen al drie keer vriendelijk, doch beleefd een cadeau terug in de handen geduwd gekregen: ,,Mag ik eerlijk zijn?'' (Dat mag.) ,,Ik vind het eigenlijk meer iets voor jou.''

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns