Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten. © Mechteld Jansen

De plattegrond was ik al kwijt

COLUMN ONDINE VAN DER VLEUTENEindelijk had ik eens tijd om uitgebreid te gaan snuffelen aan de nieuwe, grotere, verbeterde AH XL. Verrukt stapte ik het verwarringspaleis binnen. Supermarkten zijn namelijk, aldus Teun van de Keuken (die van de Keuringsdienst van Waarde), ingericht op het verwarren en onthaasten van de klant. Vandaar: verwarringspaleizen. En hoe langzamer en verwarder de klant daarin ronddwaalt, hoe meer die koopt. Die Teun. Hoe kwám-ie erop.

Nou: deze vrouw had zich voorbereid.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns