Volledig scherm
PREMIUM
Ondine van der Vleuten. © Mechteld Jansen

Dan ben je als aardappel echt niet minder waard

COLUMN ONDINE VAN DER VLEUTENDe vrachtwagen voor ons was volgeladen met aardappels. Een hoge bult. Vak voor de rotonde remde de chauffeur af, maar niet genoeg. Links en recht stuiterden aardappels op de weg. 

Op de terugweg kwam de rotonde weer in zicht. K. stootte me aan. ,,Kijk nou! Nu ligt er nog meer!” Ik keek in mijn achterspiegel en nam gas terug. De bumperklever achter me toeterde luid. Haast. Nou, wij niet. Ik remde af. ,,Verhip! D’r liggen ook uien bij!”, zei K. We deden nog maar eens een rondje. Achter mij sloeg de bumperklever vloekend af. ,,Denk jij wat ik denk?” K. dacht hetzelfde.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet
    PREMIUM
    Column Ondine van der Vleuten

    Hij kende de wereld, maar de wereld hem niet

    De Reiziger is terug. ,,Eet je morgen mee?”, vraag ik. Hij zegt altijd ja en vindt alles goed, als het maar vegetarisch is. Ik weet wat hij zelf eet: iets simpels als witte bonen in tomatensaus, koud uit het blik. Of een stuk tahoe, rauw. Nee, verwend kun je hem niet noemen. De Reiziger leeft van een piepklein AOW’tje: voor elk jaar dat hij in het buitenland verbleef, is er een paar procent op gekort. ,,Heb je dan geen pensioen?”, vroeg ik eens. Maar nee. Er waren hem mooie banen aangeboden, in vaste dienst, bij mooie bedrijven, want zijn talent voor cijfers en zijn nauwgezetheid maakten hem een gewilde arbeidskracht. ,,Ik heb geweigerd. Ik wilde alleen tijdelijk werk via uitzendbureaus, want ik wilde reizen”, antwoordde hij.

Columns