Volledig scherm
© AP

Een rode kaart en De Tweede Wereldoorlog

Sportmoment aller tijdenDe verslaggevers van AD Sportwereld belichten om de dag hun eigen favoriete sportmoment aller tijden, bekeken door een persoonlijke bril. In deel 2: Pim Bijl over het meest beklijvende moment tijdens de UEFA Cup-finale van Feyenoord in 2002.

Door Pim Bijl

,,Auf Wiedersehen!”

Ik hoor het Hans van Vliet, de legendarische Radio Rijnmond-verslaggever, nu nog zo zeggen. Twee woorden met venijn, tegelijkertijd zeer triomfantelijk uitgesproken, die avond in 2002, op 8 mei om precies te zijn.

Tien jaar was ik, afkomstig uit een echte Feyenoord-familie, en we waren er thuis eens goed voor gaan zitten. Vrienden van mijn ouders erbij, en hun kinderen. Zenuwachtige Rotterdammers. De opmars van onze club in het toernooi om de UEFA Cup was sowieso al een bijzondere geweest. Het onmogelijke doelpunt tegen SC Freiburg van ‘Pi-Air’. Het spannende tweeluik tegen Glasgow Rangers. De ontsnapping tegen PSV, via een bloedstollende verlenging en strafschoppen. De kraker tegen de vedetten van Internazionale. En nu de finale tegen Borussia Dortmund.

Volledig scherm
© Pim Ras

Er was alleen één probleem. Eddy Poelmann verzorgde het commentaar op televisie. En op de een of andere manier pruimde mijn vader zijn verslag al jaren niet. Besloten werd om het geluid van de tv te dempen en te kiezen voor het verslag van het niet altijd even objectieve Radio Rijnmond, hetgeen wonderwel aardig synchroon liep met het beeld.

Strafschop

Hans van Vliet was die avond in vorm. Dit was óók zijn avond, gevoelsmatig. Zo diep als zijn liefde voor Feyenoord ging, zo diep zat ook zijn hartgrondige hekel aan Duitsers. En dat klonk continu in zijn zinnen door. Hij had de Tweede Wereldoorlog dan wel niet bij leven meegemaakt, maar geboren in 1953 in Kralingen, zal hij zijn opgegroeid met de naweeën en de verhalen van de oorlog. De verhalen van een generatie die nog over ‘moffen’ sprak.

Dat alles kwam eruit op deze avond. En dan vooral ook in die 31ste minuut, gek genoeg het moment dat mij na al die jaren nog het meest van alles is bijgebleven. Niet het eerste doelpunt van de avond, niet de vrije trap van Van Hooijdonk, niet de euforie na het laatste fluitsignaal, niet de zege, of de prijsuitreiking in de eigen Kuip zijn het meest blijven hangen. Nee, de 31ste minuut dus, door de begeleiding van Van Vliet.

Wat er op dat moment in het veld gebeurde? Jon Dahl Tomasson jaagt door, Jürgen Kohler draait de verkeerde kant op, in zijn eigen doelgebied. Hij verslikt zich en Tomasson neemt de bal over. De Deen voelt het contact en ligt op de grond, met zijn armen in de lucht, vragend om een strafschop. Even is er nog een moment van twijfel. Heeft de scheidsrechter een schwalbe gezien, of gaat hij de bal op de stip leggen? Maar hij geeft ‘m én hij geeft rood aan Kohler, de routinier die op het EK in 1988 als jonkie al op het veld stond tegen het Oranje van Marco van Basten en Ruud Gullit.

Scheidsrechter Manuel Perreira heeft rood gegeven aan Jürgen Kohler.
Volledig scherm
Scheidsrechter Manuel Perreira heeft rood gegeven aan Jürgen Kohler. © gratis

De stem van Van Vliet sloeg over van opwinding. Niets geen feitelijke Theo Reitsma-achtige begeleiding: ,,Strafschop Feyenoord. Rode kaart Kohler.” Nee, een hele tirade, inclusief de ganse geschiedenis. Deze strafschop, deze rode kaart, was volgens hem Wiedergütmachung. Gerechtigheid. Terwijl Kohler in diens laatste meters uit zijn loopbaan van het veld sjokte, zei Van Vliet hem gedag.

,,Auf Wiedersehen! Auf Wiedersehen!”

Vorig jaar overleed Van Vliet op 66-jarige leeftijd in het Franciscus Gasthuis & Vlieland Ziekenhuis in zijn Rotterdam. Van zijn overenthousiaste commentaar ging bij de een de haren overeind staan, de ander liep met hem weg en vond hem een fenomeen. Van de 3-2 gewonnen finale van Feyenoord tegen Borussia Dortmund is bij mij in elk geval geen moment méér blijven hangen dan zijn commentaar tijdens de aftocht van Kohler. Het verslag van een rode kaart en De Tweede Wereldoorlog.