Werknemers van Monumentenwacht in de 45 meter hoge toren van de Baarnse Pauluskerk op de Brink.
Volledig scherm
PREMIUM
Werknemers van Monumentenwacht in de 45 meter hoge toren van de Baarnse Pauluskerk op de Brink. © Caspar Huurdeman

Wie redt het kerkgebouw?

MonnikenwerkVijfendertig jaar geleden liep hij - bij wijze van assessment - frank en vrij door de dakgoot van de kerk in Heikant. Wim Jakobsen kwam door de test en zag in de loop van de tijd veel veranderen in het werk van de Monumentenwacht. De wacht inspecteert met vaste regelmaat monumentale kerken in Zeeland. Jakobsen: ,,Weet je dat er in Zeeland in totaal evenveel kerken zijn als dagen in een jaar?”

,,Ons team bestaat uit bouwkundigen, acht mannen en één vrouw. Tegenwoordig gaat geen van hen nog ongezekerd het dak op. Maar dat is niet de enige verandering. De ontkerkelijking heeft ook gevolgen voor het onderhoud van gebouwen. Vaak moeten de kosten daarvoor opgebracht worden door de leden van een kerkelijke gemeente. Op Tholen is dat geen probleem, daar kan een gerichte collecte bij wijze van spreken al voldoende opbrengen. Voor kerken waar ’s zondags een handvol gelovigen komt is het lastiger. Juist dan is het belangrijk een onderhoudsbeleid te voeren en inkomsten te reserveren voor onderhoud. 

  1. Eredienst volgens coronaprotocol
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    Eredienst volgens coronapro­to­col

    In mijn ouderlijk huis waren religie en humor op de een of andere manier ook aan elkaar gelinkt. Vooral op momenten dat er verliefdheid in het spel kwam, bewees dat mijn oudste broer goede diensten. Dominee Van der Zee, Van de Bos, Van der Heide … hij bleek goed met ze bekend als mijn moeder de vraag stelde ‘wie ging er bij jullie in de Boskapel voor?’. Als hij sprak over predikanten met deze namen, school daar een prachtig staaltje misleidende waarheid. Je zegt iets wel en tegelijkertijd niet. Mijn broer vond op zondagmorgen wandelen met zijn vriendin (door het bos, langs de zee en over de heide) goddelijk inspirerend. Het gaf geen problemen.
  2. Praktische tips uit het kloosterleven
    PREMIUM
    monnikenwerk

    Praktische tips uit het kloosterle­ven

    Jan van Damme schreef onlangs in de PZC dat de fietsgids Kloosterrijk Schouwen van Henk Dalebout inspiratie biedt voor wie wil fietsen in deze coronavolle tijd. Het is inderdaad een uitnodigend boekje dat rijk met foto’s is geïllustreerd. Omdat de kloosters waarlangs gefietst of gewandeld wordt al eeuwen zijn verdwenen, beveelt hij wel ‘inlevingsvermogen’ aan en ‘fantasie’ voor wie kloosterzang over de velden wil horen echoën.
  1. Wie-vergeet-wie-niet?
    PREMIUM

    Wie-ver­geet-wie-niet?

    Tussen alle initiatieven om aandacht te geven aan mensen die geen bezoek meer kunnen ontvangen omdat zij in een zorginstelling wonen, zit er één waarover ik blijf nadenken. Misschien is dat ook de bedoeling van Alzheimer Nederland. Dat we zo onze hersens fit proberen te houden. Vorige week vrijdag plukte ik de pagina uit de krant. Er stond een vergeet-me-nietje op een knalgele ondergrond afgebeeld. Op de bijbehorende site wevergetenjullieniet.nl vond ik knutselsjablonen om vergeet-me-nietjes op de stoep te tekenen, een windmolentje te maken, koekjes te bakken of een vlaggetjeslijn te maken van mijn oude spijkerbroek. Het idee is een signaal af te geven dat we elkaar missen, maar niet vergeten.

blogs