Volledig scherm
Onderhoudswerk aan een pulskor bij de vismijn van Vlissingen. © Ruben Oreel

Monnikenwerk: Raar hoofd

BlogVan columns schrijven word je raar of misschien ben je raar als je columns schrijft. Dat kan ik niet beoordelen. Ik weet wel dat ik alert ben op items waarbij actualiteit, religie en Zeeland bij elkaar komen. De gewone kerkelijke actualiteit? Die komt bij de PZC vooral in artikelen aan bod.

Afgelopen weekend ben ik maar eens in mijn busje naar de Hedwigepolder gereden. Je moet die toch met eigen ogen gezien hebben voor Gods water over Gods akker vloeit. Ik was benieuwd of er in de polder een heilige de wacht zou houden. Ik zag de column al voor me, want wie zou zich het lot van het heiligenbeeld aantrekken als het water zou gaan stromen? Maar ik vond geen kappelletje, noch kruisbeeld. Wel een mooi cultuurlandschap, waaraan beslist iets verloren gaat. Het is niet genoeg voor een column. Maar wat dan wel? De pulsvisserij, het valse alarm op Haïti of de naderende gebedsweek voor de eenheid van kerken? De keuze is reuze.

In Hulst, waar ik uiteindelijk in een café belandde, zag ik een aankondiging naast de ingang van een PKN kerk. Pastoor Wiertz en dominee Overduin gaan in de Basiliek voor op 21 januari, 11 uur. Relevant, samen optrekken en eenheid creëren, maar in Zeeland zijn ook moslims, boeddhisten en joden. Als kind stelde ik mij voor dat als ik ergens anders geboren zou zijn ik met een andere godsdienst zou worden opgevoed. Voor de spiegel deed ik een sjaal om mijn hoofd en fantaseerde. Nadenken over de beperking van 'eenheid van kerken' valt ook te koppelen aan de geestelijken uit Afrika, de laureaten bij de laatste uitreiking van Four Freedom Awards in Middelburg. Die keken verder dan de grenzen van hun eigen religie.

Tijdens het valse alarm op Haïti zat een Zeeuwse daar in een badkamer te bibberen. Hoe raar kan het lopen als Noord-Korea raketten test. Een column schrijven over het eind der tijden ...? Ik appte een vriendin om te vragen of zij het goed vond dat ik eventueel zou schrijven over haar horrorervaring. Als leerling van een reformatorische school had zij aardig wat eindtijddenken meegekregen. Ze vreesde het Goddelijke oordeel, zeker omdat de scheidslijn gelovig en ongelovig dwars door het ouderlijk gezin liep. Het handgeschreven briefje van haar zus veroorzaakte behoorlijke paniek: ,,Ik kwam je halen, maar je was er niet. Je zus." De spatie tussen 'je' en 'zus' was niet groot vermoed ik.

En dan het Europese besluit over de pulsvisserij. Dat mag met ingang van januari 2019 niet meer. Er worden 400 Nederlandse gezinnen door getroffen. Blaas Marijs uit Arnemuiden geeft op woensdag in deze krant commentaar. Hij weet niet meer hoe het verder moet. Ik denk aan een column over de diepe religiositeit van vele vissers. En aan de vissers die in het Bijbelse verhaal van hun werk worden weggeroepen en uiteindelijk vissers van mensen worden. Zou wanneer een voormalige pulsvisser tot je spreekt er een soort van schok door je heen gaan?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. We doen het zelf wel
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    We doen het zelf wel

    In de Tweede Kamer zijn algemene politieke beschouwingen. De plannen van kabinet Rutte III worden in vervolg op Prinsjesdag besproken. Wie wil geeft zijn mening over hoe het anders kan of moet. Het is een serieuze zaak, maar het lijkt soms een rituele dans, waarbij politici elkaar proberen te overtreffen in spitsvondigheid en elkaar vliegen afvangen, op slakken zout leggen en van muggen olifanten maken. Ze drinken een glas, doen een plas en alles blijft zoals het was. Het vertrouwen in de Tweede Kamer ligt volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek in 2017 op 41 procent. Zo langzaamaan geloof ik dáár niks meer van. Het veroorzaakt rommel in mijn hoofd.
  2. Zalig zijn de radicalen
    PREMIUM
    Monnikenwerk

    Zalig zijn de radicalen

    Op woensdag 5 september kopte dagblad Trouw 'Nike knielt mee met Kaepernick'. De football-speler maakte een politiek statement door twee jaar geleden bij het spelen van het Amerikaanse volkslied op één knie te gaan zitten. Hij protesteerde daarmee tegen de vele dodelijke slachtoffers onder zwarte mannen door politiegeweld. Nu siert zijn hoofd de nieuwe Nike-poster met de tekst 'Geloof in iets, ook al betekent het dat je alles opoffert. Doe het gewoon'.
  3. Monnikenwerk: Wie is de bisschop van Middelburg?
    PREMIUM
    Monnikenwerk

    Monniken­werk: Wie is de bisschop van Middelburg?

    Sinds de dag waarop de Zuid-Soedanese bisschop Paride Taban in Middelburg de award kreeg uitgereikt voor godsdienstvrijheid, wordt er gefluisterd: ,,Weet jij wie de bisschop is?” Opvallend is dat vooral in protestantse kring de vraag niet zelden door vrolijk gelach wordt gevolgd. Het gaat niet over de aard of staat van dienst van de man die in mei van dit jaar een van de Four Freedom Awards ontving, maar over de bisschop van Middelburg.
  4. Monnikenwerk: 'Yes, godsdienst op de openbare school'
    PREMIUM

    Monniken­werk: 'Yes, godsdienst op de openbare school'

    Het blijft bijzonder als je een school binnenloopt en een kind hoort zeggen “Yes, godsdienst”. Thijs van Wijk geeft protestants godsdienstig vormingsonderwijs bij zes openbare basisscholen in Zeeland. Hij had zelf weleens wat meer moeite met godsdienstlessen in het christelijk onderwijs. “De open houding van leerlingen in het openbaar onderwijs is verrassend.” Ruben Keijts is het daar van harte mee eens. “De kinderen zijn nieuwsgierig en verwonderen zich.” Hij coördineert samen met Thijs het godsdienstig vormingsonderwijs in Zeeland en op Goeree-Overflakkee en staat zelf twee dagen voor de klas.
  5. Iconen schilderen is mediteren voor Ilona Schmit uit Kattendijke
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    Iconen schilderen is mediteren voor Ilona Schmit uit Kattendij­ke

    Ilona Schmit (1943) uit Kattendijke is als schilder van naïeve kunst internationaal bekend. Nog dagelijks is zij te vinden in haar atelier annex galerie. Ilona brak in 1973 door met haar werk toen zij, met het oog op het gezinsinkomen, in Goes op de trein stapte en haar werk aanbood bij Galerie Hamer in Amsterdam. Haar tweede echtgenoot overleed kort na hun verhuizing naar Zeeland en zij bleef met drie dochters achter.

blogs