Kerkdienst online (archief)
Volledig scherm
PREMIUM
Kerkdienst online (archief) © Dirk Jan Gjeltema

Ik zie echt niemand van de kerk als ik er zelf niet kan komen

MONNIKENWERKHet was afgelopen zondag, bij het koffiedrinken na de dienst, dat ik als gestoken reageerde op iemand die het nieuwe normaal maar niks vond. ,,Ik ben wel een keer klaar met alles online”, gaf ze aan. ,,Mensen ontmoeten is heel anders.” Of ik gek ben? Zeker en vooral op sociaal contact. Ik mis vrienden aan tafel en de terloopse aanrakingen. Maar ik geloof ook in het nieuwe normaal!

  1. Geloven in bedrog
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    Geloven in bedrog

    Het was geen groot artikel, eerder marginaal. In één kolommetje werden in de zaterdagkrant van 7 december de kerstcommercials van grootgrutters belicht. Het zijn veelal tranentrekkers. In mijn puberteit keek ik lang en jaloers naar plaatjes in tijdschriften van mensen die oprecht gelukkig kerst leken te vieren. Uiteindelijk vond ik er een woord voor: ‘hypocriet’. De sfeer aan tafel werd daar bij ons thuis niet beter door. Geloven we liever in bedrog?
  2. Wie-vergeet-wie-niet?
    PREMIUM

    Wie-ver­geet-wie-niet?

    Tussen alle initiatieven om aandacht te geven aan mensen die geen bezoek meer kunnen ontvangen omdat zij in een zorginstelling wonen, zit er één waarover ik blijf nadenken. Misschien is dat ook de bedoeling van Alzheimer Nederland. Dat we zo onze hersens fit proberen te houden. Vorige week vrijdag plukte ik de pagina uit de krant. Er stond een vergeet-me-nietje op een knalgele ondergrond afgebeeld. Op de bijbehorende site wevergetenjullieniet.nl vond ik knutselsjablonen om vergeet-me-nietjes op de stoep te tekenen, een windmolentje te maken, koekjes te bakken of een vlaggetjeslijn te maken van mijn oude spijkerbroek. Het idee is een signaal af te geven dat we elkaar missen, maar niet vergeten.
  1. Bloemetjesgeloof op Tholen
    PREMIUM

    Bloemetjes­ge­loof op Tholen

    Op een nazomerse zwerftocht kom ik in het stadje Tholen. Niet doelgericht, maar zomaar, zonder afspraak of verplichting. Het is niet druk in de straatjes die iets knus hebben. Ik kan eens even goed kijken naar de Grote Kerk, een raadsel van bouwtijden en -stijlen. Op donderdag is de kerk dicht, maar door het scannen van een QR-code kun je ineens toch veel over de kerk te weten komen. Bij Korenmolen ‘De Verwachting’ spreek ik met Jan van Gorsel die de molen mét woning te koop aanbiedt. Ik koop alleen pannenkoekenmeel. De terrassen bij de haven zijn nog voor lunchtijd goed gevuld, maar de grootste verrassing wacht me in de Oudelandsestraat.
  2. Eredienst volgens coronaprotocol
    PREMIUM
    MONNIKENWERK

    Eredienst volgens coronapro­to­col

    In mijn ouderlijk huis waren religie en humor op de een of andere manier ook aan elkaar gelinkt. Vooral op momenten dat er verliefdheid in het spel kwam, bewees dat mijn oudste broer goede diensten. Dominee Van der Zee, Van de Bos, Van der Heide … hij bleek goed met ze bekend als mijn moeder de vraag stelde ‘wie ging er bij jullie in de Boskapel voor?’. Als hij sprak over predikanten met deze namen, school daar een prachtig staaltje misleidende waarheid. Je zegt iets wel en tegelijkertijd niet. Mijn broer vond op zondagmorgen wandelen met zijn vriendin (door het bos, langs de zee en over de heide) goddelijk inspirerend. Het gaf geen problemen.
  3. Heel Zeeland zingt gregoriaans
    PREMIUM
    monnikenwerk

    Heel Zeeland zingt gregori­aans

    Soms heb ik een droom, bijvoorbeeld dat heel Zeeland zingt. Net zoiets als Heel Holland Bakt of Nederland zingt van de EO, maar dan anders. Zingen kan je heerlijk ontspannen. Zingen mag nog niet zomaar collectief in kerken, dat is wel jammer. Maar er zijn oplossingen! Zo biedt het ensemble Wishful Singing samen met Herman Finkers een online cursus gregoriaans zingen aan. Misschien heeft u het al langs zien komen bij Tijd voor Max of gehoord op radio 1 of 4 en er staat ook een bericht over op de site gelovenindedelta.