Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Ze zongen nog net geen Bella Ciao

column Marleen BlommaertBij mijn grootouders kon veel gezegd worden. We kwamen er dan ook graag en vaak. Maar er waren een paar dingen waar ze absoluut allergisch voor waren. En dat was klagen over iets dat we moesten doen of over iets dat we niet hadden. Hun reactie: ,,Gij zou eens een oorlog meegemaakt moeten hebben!” Voor ons leek die oorlog een eeuw geleden. Voor hen was het een recent verleden dat gepaard ging met onvrijheid, angst en armoe. Ze vonden ons gezeur behalve vervelend ook onvoorstelbaar. Niks gewend en hopeloos verwend. Ergens tussen dat moment en nu is het begrip vrijheid langzaam verschoven.

  1. We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven

    Soms, heel soms, neemt mijn zwarte kat een spitsmuis mee naar binnen. Levend, maar enigszins gehavend. Eenmaal los uit de greep van de kat, vlucht het muisje onder de kast of achter het bed of ergens op een van de oneindig veel andere stoffige vierkante centimeters waar zowel de honden als de katten niet kunnen komen. Daar gaat het dan ongegeneerd lopen sterven. De geur is niet te harden en álles moet op zijn kop. En álles is veel hier. Als ik dan eindelijk het lijk gevonden heb, denk ik: ik moet echt kleiner gaan wonen. Maar niet té klein: er moet wel plaats zijn voor de twee herders, het clubje katten en ach, soms een spitsmuisje.
  1. Voor wie denkt dat we tot 2050 niks hoeven doen: kijk en huiver
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Voor wie denkt dat we tot 2050 niks hoeven doen: kijk en huiver

    De temperaturen die in Canada en in het noordwesten van de Verenigde Staten vorige week opgetekend werden, waren ongekend hoog. Bijna vijftig graden Celsius. Ik bedacht wat ik zou doen als het hier richting vijftig graden gaat. Er zit nog een deel van het huis in de dijk en daar zou ik het volgende doen met deze temperatuur: he-le-maal niks. Nou vooruit, water drinken. Voor wie nog overtuigd moet worden dat er wat aan de hand is en dat het weer steeds extremer wordt of voor wie denkt dat we tot 2050 niks hoeven doen: kijk en huiver. In zo’n situatie is het natuurlijk wachten op bosbranden en die kwamen ook.
  2. Eenzaam op het dak
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Eenzaam op het dak

    Langzaam dringt het koude water door mijn schoen in mijn sok. Het is één van die dagen. Alles gaat goed tot de eerste koffie. Kort daarna springt de kat op de ontbijttafel en als ik haar soepel in haar nekvel wil grijpen, blijkt ze toch meer nek te hebben en zet ze haar tanden in mijn vinger. Ik sta voor de keus om de kat boven op grootmoeders servies te laten vallen of de tanden van de kat ‘even’ te verdragen. Later in de avond zal blijken dat ik grootmoeders servies had moeten opofferen, getuige het ondraaglijk kloppende gevoel in mijn vinger.

Columns