Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

We hebben de loodgieter ‘s nachts stiekem begraven

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTSoms, heel soms, neemt mijn zwarte kat een spitsmuis mee naar binnen. Levend, maar enigszins gehavend. Eenmaal los uit de greep van de kat, vlucht het muisje onder de kast of achter het bed of ergens op een van de oneindig veel andere stoffige vierkante centimeters waar zowel de honden als de katten niet kunnen komen. Daar gaat het dan ongegeneerd lopen sterven. De geur is niet te harden en álles moet op zijn kop. En álles is veel hier. Als ik dan eindelijk het lijk gevonden heb, denk ik: ik moet echt kleiner gaan wonen. Maar niet té klein: er moet wel plaats zijn voor de twee herders, het clubje katten en ach, soms een spitsmuisje.

  1. Mooie stad, vóór de duinen
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Mooie stad, vóór de duinen

    De belangrijkste klimaatconferentie ooit wordt het genoemd. De cynicus zegt dat die conferentie al achter ons ligt. Dat was namelijk de conferentie twintig jaar geleden waar we afspraken hadden moeten maken en dat niet deden. Een Atlantische depressie voor de kust van het Verenigd Koninkrijk zorgt voor passend weer als achtergrond: overstromingen en rukwinden. Zelfs de treinen richting Glasgow die de deelnemers naar de conferentie moeten brengen, komen vast te zitten.
  2. Wachten tot kerst, want dan is de rumtopf op zijn best
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Wachten tot kerst, want dan is de rumtopf op zijn best

    Waar de natuur in het begin van de lente nog aarzelend op gang kwam vanwege een gebrek aan warmte, lijkt ze nu bezig aan een inhaalspurt. De overvloedige regen en de warmte van de afgelopen tijd doen alles uit de grond vliegen. Zelfs de eerste aardbeien van de kouwe grond beginnen hier te kleuren. Helaas heeft de jonge hond ze inmiddels ook ontdekt. We zien hem met zijn spitse neus in het aardbeienbed wroeten op zoek naar rijpe exemplaren. De groene laat ‘ie hangen, zo slim is ‘ie wel. De andere hond wacht op de eerste pruimen en moerbeien. Ze hebben zo hun voorkeuren, de beesten.
  1. Warme herinnering
    PREMIUM

    Warme herinne­ring

    Ik herinner me dat ik een tijdje terug zei naar sneeuw te verlangen. Niet direct op mijn wenken bediend, maar toch, mijn wens is gisteren ruim in vervulling gegaan. Inmiddels is er een centimeter of vijf gevallen en het houten tuinmeubilair wordt keurig afgedekt met een glooiend sneeuwdekje. De sneeuw maakt zachte lijnen. Helaas is het gewicht van al die zachtheid toch te zwaar voor de rozemarijn. Hij laat vermoeid zijn takken hangen. De specht met zijn nagels geklemd in het net pinda’s, wordt door de wind veranderd in een bezoeker van een winterse draaimolen. Mutsen komen de hele dag in tweetallen voorbij gehupst. En een enkele stoere sporter komt zelfs rennend langs.

Columns