Marleen Blommaert
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert © Joost Hoving

Vrije Dag

column marleen blommaertVoor de trouwe lezers wil ik beginnen met een welgemeend excuus voor het ontbreken van de column vorige week, op Koningsdag. Ik was in de heilige veronderstelling dat er geen krant zou verschijnen, was heerlijk in de tuin aan het klussen en miste mijn deadline. Excuses.

  1. Vrijheid en tijd (om te kiezen)
    column marleen blommaert

    Vrijheid en tijd (om te kiezen)

    Vrijdag zei Wopke Hoekstra, CDA, het al. De scholen zouden binnenkort open gaan. Frappant, in mijn herinnering ging hij over Financiën. Dat maakt nu even niet uit: er komen verkiezingen aan dus degene die het eerst het kleed van verlosser ziet liggen, trekt het aan. Klaas Dijkhoff, VVD, was dat ook opgevallen en vond het vervelend dat Wopke voor zijn beurt sprak en reageerde boos. Maar Klaas komt niet meer terug na de verkiezingen. En wie zijn vertrek aankondigt, telt niet meer mee. Degene die erover gaat, Arie Slob, mengde zich er niet in. Hij is druk met een zieke partner en realiseert zich ongetwijfeld dat mantelzorg en een drukke baan nauwelijks te combineren zijn en, in navolging daarvan, dat er belangrijker dingen zijn dan elkaar politiek vliegen af te vangen.
  2. In een crisis is het belangrijk om de informatie die je hebt zo veel mogelijk te delen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    In een crisis is het belangrijk om de informatie die je hebt zo veel mogelijk te delen

    Lang, lang geleden had ik een zeer uitgebreide cursus. Het was de tijd dat er nog een opleidingsinstituut was speciaal voor rijksambtenaren. Daar kregen we als nieuwe ambtenaren van alles geleerd over rechtmatigheid, integriteit, de rol van de ambtenaar, het gelijkheidsbeginsel et cetera. We kregen zelfs les over crisiscommunicatie. Kosten noch moeite werden gespaard.
  3. Ik voel me een beetje als de fazant als het gaat om corona
    PREMIUM

    Ik voel me een beetje als de fazant als het gaat om corona

    We hebben sinds kort een nieuwe bewoner. Hij is enigszins wild en jaagt de katten angst aan. Als ze hem zien, maken ze zich uit de voeten. De gast is een beetje een dommerik, luidruchtig en opzichtig gekleed. Persoonlijk houd ik wel van dat opzichtige, maar ik ben dan ook geboren in de jaren zestig, waarin psychedelische kleuren overal je netvlies bereikten. Het is een fazantenhaan, die waarschijnlijk op zoek is naar een vrouwtje.
  1. Ik mocht meemaken hoe een land zijn vrijheid hervond
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Ik mocht meemaken hoe een land zijn vrijheid hervond

    Lang geleden woonde ik een klein jaartje in Letland. Het was een paar jaar na de val van de Berlijnse Muur. Een hoopvolle tijd waarin het leek of de wereld, of in elk geval Europa, zich langzaam maar zeker ontwikkelde naar een vrije samenleving op democratische grondslag. Ik mocht meemaken hoe het is als een land, na jaren van overheersing, zijn vrijheid hervindt. De hoop en de vreugde over de hervonden identiteit, maar soms ook de rancune naar de voormalige overheersers.
  2. Hete luchtballon
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hete luchtbal­lon

    Hoewel het uitzonderlijke warme dagen zijn voor de tijd van het jaar, worden we ook al getrakteerd op handschoenochtenden. De kou verdrijft in hoog tempo mijn slaperigheid ’s ochtends. Kleine speldenprikken in mijn gezicht verraden dat de temperatuur zich rond het vriespunt bevindt. Als het landschap dan ook nog in een mager zonnetje wordt gezet, loop ik met een glimlach door de polder. De berm is wit uitgeslagen van de kou. De honden lopen al spelend door het bevroren gras. De kou deert hen niet. Zolang ze mee mogen, vinden ze alles best. In de berm staan groepjes bruine paddenstoelen, dicht op elkaar alsof ze elkaars warmte zoeken. Geen idee hoe ze heten, maar paddenstoelen geven mij altijd het gevoel dat er iets wonderlijks gaande is diep in de bodem. Het merendeel van de schimmels zit daar veilig opgeborgen. Het is slechts het vruchtlichaam dat zich in de herfst met al zijn pracht aan ons toont.
  3. De waanzin op afstand houden
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    De waanzin op afstand houden

    Kappen, nu! Dat denk ik, als ik weer wat hoor over het platteland, de regio, over een krimpgebied. Waar ik enige weken geleden nog genegeerd werd door flyerende BBB-ers, hoor ik nu dat ene Caroline mij opeens vertegenwoordigt in Den Haag. Wie maakte haar burgemeester van De Regio, toen ik even niet oplette? Als haar wijze van arriveren op het Binnenhof een metafoor is voor de komende jaren, houd ik mijn hart vast. De besturing aan een ander overlaten, de deur niet open kunnen krijgen en ondertussen een boel spektakel maken.

Columns