Volledig scherm
Columniste Marleen Blommaert © PZC

Vliegende storm

In de storm van donderdag dacht ik voor een veilige haven te kiezen. Gelijk de spookkapitein van weleer vloog ik langs de boorden van de Schelde en meerde af in Terneuzen.

Naast mijn werkplek verrijst daar in rap tempo ‘de Sluiswachter’. Een woontoren met winkelcentrum eronder. Inderdaad, tegenover die concentratie van reeds bestaande winkels en op een steenworp afstand van de lege winkelpanden in de winkelstraat. Maar het geheel krijgt een mooie naam: ‘Kennedy Retail Park’, dus het komt ongetwijfeld goed.

Mijn Haagse man vindt dat ik vaak te negatief denk en zeker als het gaat over Terneuzen. De mooiste boekhandel in de wijde omtrek zit daar toch, zegt hij dan. Inderdaad de vriendelijkheid en behulpzaamheid zelve daar. Verder is er in Terneuzen een busstation, een beetje winderig en ver, je moet er met de auto heen, en... Maar kom laat ik niet te flauw doen. Toegegeven, het aanzien van Hulst is ook ooit florissanter geweest dan het nu is. De tijd dat we als inwoners uit aanpalende stadjes elkaar de hersens insloegen ligt gelukkig achter ons. De bereikbaarheid van de overgebleven winkels in de stad van de Vliegende Hollander wordt er niet beter op. Om de haverklap wordt de Kennedylaan, toch niet de onbelangrijkste straat van Terneuzen, voor kortere of langere tijd afgesloten. Deze periode is dat weer langer. Zo ook donderdag maar na bestudering van het kaartje begreep ik hoe ik op mijn werkplek kon geraken.

Als ik het parkeerterrein voor de woonwinkel bereik, lijkt het alsof ik in de Wizard of Oz ben beland. Een wind met orkaankracht zwiept alles op wat los en vast zit. Op de bouwplaats zit nogal veel los. De isolatieplaten vliegen in het rond. Dunne blauwe en dikke grijze die eruitzien als betonplaten. Terwijl ik mijn regenjas probeer bij me te houden hou ik angstvallig het rondvliegend puin in de gaten. Net voordat ik het kantoor bereik, knalt één van de platen pijnlijk in mijn rug. Jongens, zo wordt het natuurlijk nooit wat met dat ‘Terneuzen Winkelstad’, onschuldige lieden vanaf de daken bekogelen. Of zou het Van der Decken zelf zijn geweest?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  3. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.

Columns