Volledig scherm
Columniste Marleen Blommaert © PZC

Vliegende storm

In de storm van donderdag dacht ik voor een veilige haven te kiezen. Gelijk de spookkapitein van weleer vloog ik langs de boorden van de Schelde en meerde af in Terneuzen.

Naast mijn werkplek verrijst daar in rap tempo ‘de Sluiswachter’. Een woontoren met winkelcentrum eronder. Inderdaad, tegenover die concentratie van reeds bestaande winkels en op een steenworp afstand van de lege winkelpanden in de winkelstraat. Maar het geheel krijgt een mooie naam: ‘Kennedy Retail Park’, dus het komt ongetwijfeld goed.

Mijn Haagse man vindt dat ik vaak te negatief denk en zeker als het gaat over Terneuzen. De mooiste boekhandel in de wijde omtrek zit daar toch, zegt hij dan. Inderdaad de vriendelijkheid en behulpzaamheid zelve daar. Verder is er in Terneuzen een busstation, een beetje winderig en ver, je moet er met de auto heen, en... Maar kom laat ik niet te flauw doen. Toegegeven, het aanzien van Hulst is ook ooit florissanter geweest dan het nu is. De tijd dat we als inwoners uit aanpalende stadjes elkaar de hersens insloegen ligt gelukkig achter ons. De bereikbaarheid van de overgebleven winkels in de stad van de Vliegende Hollander wordt er niet beter op. Om de haverklap wordt de Kennedylaan, toch niet de onbelangrijkste straat van Terneuzen, voor kortere of langere tijd afgesloten. Deze periode is dat weer langer. Zo ook donderdag maar na bestudering van het kaartje begreep ik hoe ik op mijn werkplek kon geraken.

Als ik het parkeerterrein voor de woonwinkel bereik, lijkt het alsof ik in de Wizard of Oz ben beland. Een wind met orkaankracht zwiept alles op wat los en vast zit. Op de bouwplaats zit nogal veel los. De isolatieplaten vliegen in het rond. Dunne blauwe en dikke grijze die eruitzien als betonplaten. Terwijl ik mijn regenjas probeer bij me te houden hou ik angstvallig het rondvliegend puin in de gaten. Net voordat ik het kantoor bereik, knalt één van de platen pijnlijk in mijn rug. Jongens, zo wordt het natuurlijk nooit wat met dat ‘Terneuzen Winkelstad’, onschuldige lieden vanaf de daken bekogelen. Of zou het Van der Decken zelf zijn geweest?

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.
  3. Rustig aan
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Rustig aan

    De meesten van ons zijn bezig met de laatste etappe richting kerst. Nog even. Alles net niet afkrijgen wat je je had voorgenomen. Ik geniet nog even van de stilte voor de kerststorm en maak tijd voor een wandeling. Een ineengedoken kraai zit in een kale boom. Even verderop krast een soortgenoot, alsof hij klaaglijk commentaar geeft op de toestand in de wereld. Op één van de laatste ochtenden van het jaar is het een grijze kleine wereld in de polder, een enkele wandelaar en een fietser daargelaten heb ik het rijk alleen. Ik ga een stukje de akker op. Dat is meer werk dan gedacht. Ik glibber over de klei en het duurt niet lang of mijn wandelschoenen krijgen aan alle kanten hun eigen kerstversiering van vette kleiklonten.
  1. Alles gereed?
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Alles gereed?

    Nog even en dan is het weer vakantie. Twee weken, anderhalve week of misschien zelfs maar een weekje als u geluk heeft. Maar alvorens we ons daaraan kunnen overgeven, moeten er nog wel even duizend dingen gebeuren. Vakantie is eigenlijk misschien ook niet helemaal het goede woord. Alle cadeaus al in huis? Wanneer gaan we de kerstboom halen? Is het kerstdiner al geregeld? Wat doen we met de nieuwe gast, de vegetarische vriendin van zoonlief? Wanneer gaan we naar de ouders van mij, wanneer naar die van jou? Wat doen we met oma? Wanneer komen de kinderen en komen ze allemaal? De georganiseerde families weten natuurlijk al in januari waar en met wie ze zijn op eerste en tweede kerstdag. Er zijn er die dit binnenkort eindelijk weten en er zijn er die op kerstochtend nog niet weten waar ze later die dag zullen zijn.
  2. Verwondering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Verwonde­ring

    Ik vind het een geruststelling dat er nog steeds zaken zijn waar ik me over kan verbazen, die ik niet wist of die ik bijna niet kan geloven. Verwondering en verbazing vormen belangrijke voedingsmiddelen voor mijn geest. Om nergens meer van op te kijken, lijkt me de uiterste vorm van saaiheid en verveling. De mededeling dit weekend dat er nog mensen zijn, de Jarawa, die ieder contact met de ‘moderne’ wereld vermijden, was zo’n verrassing.

Columns