Volledig scherm
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Vervloekt

Column Marleen BlommaertSoms denk ik dat een deel van de persoon in zijn spullen gaat zitten. Meer en dieper naarmate de jaren verstrijken. Vooral bij mannen. Het deel dat begraven zit in spullen komt, samen met de man in kwestie, op heftige wijze in verzet wanneer het dreigt te moeten verdwijnen richting kliko. 

Zo is er een broek van meneer B. waar hij een innige relatie mee heeft. Een T-shirtje met een gat erin, sokken met dezelfde luchtige ruimtes onder de zool. Maar het meest is hij nog gehecht aan zijn stokoude auto. ,,Onverwoestbaar”, zegt hij vaak liefdevol. ,,Helaas wel”, denk ik dan. De auto is te laag, te groot, onhandig, te zwabberig, te duur, te vervuilend en helaas ook niet kapot te krijgen en meneer B. is er te dol op. En aangezien meneer B. en ik al geruime tijd ‘iets’ hebben, gun ik hem een paar eigenaardigheden. Zijn auto is er daar één van.

Op zaterdag ga ik met de hond schapendrijven. Niets zo geconditioneerd als een hond. Ze weet altijd precies wanneer er in de wei wordt gespeeld. Voor ik het weet zit ze al in de auto. De eeuwig betrouwbare wagen maakt echter slechts een doffe plof wanneer ik de sleutel omdraai. Ook na tien keer.

Ik loop terug naar binnen en breng het slechte nieuws: ,,De auto doet het niet”. Het komt hard aan en meneer B. kan het niet geloven. Hij moet de slaapstand van de auto zelf ervaren om het te geloven. ,,Bel de ANWB en daarna naar de garage!”. Hij kan het maar slecht verwerken. Eindelijk! denk ik, het einde van de foute koets is daar. De vriendelijke ANWB-man die al snel voor de deur staat, krijgt hem echter weer aan de praat. ,,Ik ken er die makkelijk 700.000 km halen”, zegt hij bemoedigend, niet wetend dat dit voor mij het nachtmerriescenario is. Te vroeg gejuicht.

Maar misschien kan mijn vakkundige garageman me nu vertellen dat het toch echt einde oefening is. Maar hij zet er snel en eenvoudig een nieuwe accu in. Dat is alles.: ,,Als een zonnetje weer, Marleen!”.

Zelfs gisteren vlogen honderd takken, bomen, zelfs stukken van lantaarnpalen om me heen maar misten steeds op miraculeuze wijze de wagen. Behekst is ie. Tot het einde der tijden blijft ie rondrijden volgens mij.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Stoppen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Stoppen

    De boodschappen zijn opgeruimd. De wekelijkse gang om de voorraadkast aan te vullen zit er weer op. Tot mijn grote vreugd stond het kraam met zelfgebreide sokken er ook weer. Daar kon ik niet langs zonder nog enkele paren aan te schaffen. Ik ruim de prachtige sokken op waar aandacht, ervaring en liefde in zit. Ik hoop dat de maaksters nog lang mogen breien. Als ik ze opvouw, voel ik opeens ook iets tastbaars in de sok. Voorzichtig haal ik het eruit. Het is een klein beetje wol, voor het geval er een gaatje ontstaat. Indien nodig kan ik de sok dan stoppen. Ik zie mijn oma en moeder voor me en ben ontroerd door het beetje wol dat uit voorzorg is meegeleverd. Wie doet dat nog: stoppen? Ik leerde het ooit.
  2. Hier en nu
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hier en nu

    Het is zondagochtend. De enige dag in de week dat ik mezelf een loom opstaanritme gun. Meneer B. praat een kamer verderop op iets te luide toon tegen de hond. Zoals sommige ouders tegen hun kinderen spreken in de trein. Een optreden is het eigenlijk. Niet bedoeld voor het kind maar voor de reizigers in de treincoupé. In het huidige geval ben ik het publiek. Meneer praat over bazinnen die de hond zullen uitlaten en bazen die koffie blijven drinken. Het regent. Ondertussen blijf ik stoïcijns via Youtube luisteren naar een Amerikaanse meneer die zinnige dingen zegt over geweld in communicatie. Het is nog vroeg.

Columns