Volledig scherm
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Vervloekt

Column Marleen BlommaertSoms denk ik dat een deel van de persoon in zijn spullen gaat zitten. Meer en dieper naarmate de jaren verstrijken. Vooral bij mannen. Het deel dat begraven zit in spullen komt, samen met de man in kwestie, op heftige wijze in verzet wanneer het dreigt te moeten verdwijnen richting kliko. 

Zo is er een broek van meneer B. waar hij een innige relatie mee heeft. Een T-shirtje met een gat erin, sokken met dezelfde luchtige ruimtes onder de zool. Maar het meest is hij nog gehecht aan zijn stokoude auto. ,,Onverwoestbaar”, zegt hij vaak liefdevol. ,,Helaas wel”, denk ik dan. De auto is te laag, te groot, onhandig, te zwabberig, te duur, te vervuilend en helaas ook niet kapot te krijgen en meneer B. is er te dol op. En aangezien meneer B. en ik al geruime tijd ‘iets’ hebben, gun ik hem een paar eigenaardigheden. Zijn auto is er daar één van.

Op zaterdag ga ik met de hond schapendrijven. Niets zo geconditioneerd als een hond. Ze weet altijd precies wanneer er in de wei wordt gespeeld. Voor ik het weet zit ze al in de auto. De eeuwig betrouwbare wagen maakt echter slechts een doffe plof wanneer ik de sleutel omdraai. Ook na tien keer.

Ik loop terug naar binnen en breng het slechte nieuws: ,,De auto doet het niet”. Het komt hard aan en meneer B. kan het niet geloven. Hij moet de slaapstand van de auto zelf ervaren om het te geloven. ,,Bel de ANWB en daarna naar de garage!”. Hij kan het maar slecht verwerken. Eindelijk! denk ik, het einde van de foute koets is daar. De vriendelijke ANWB-man die al snel voor de deur staat, krijgt hem echter weer aan de praat. ,,Ik ken er die makkelijk 700.000 km halen”, zegt hij bemoedigend, niet wetend dat dit voor mij het nachtmerriescenario is. Te vroeg gejuicht.

Maar misschien kan mijn vakkundige garageman me nu vertellen dat het toch echt einde oefening is. Maar hij zet er snel en eenvoudig een nieuwe accu in. Dat is alles.: ,,Als een zonnetje weer, Marleen!”.

Zelfs gisteren vlogen honderd takken, bomen, zelfs stukken van lantaarnpalen om me heen maar misten steeds op miraculeuze wijze de wagen. Behekst is ie. Tot het einde der tijden blijft ie rondrijden volgens mij.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Emma Linou
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Emma Linou

    Een rondreis Brabant staat op het programma vandaag. Als ik met alle spullen de trap afloop, vraag ik aan mijn jongste dochter waarom we eigenlijk niet ook in Brabant wonen nu bijna de hele familie daar inmiddels woont. Een enkele uitzondering woont in Leiden en een handjevol in Hulst. Nog slechts twee verwanten om precies te zijn, wonen met hun echtgenotes in Zeeland. De rest is uitgewaaierd over Brabant, in de driehoek Breda-Den Bosch-Eindhoven. Daar schijnt het te doen te zijn. Wat ‘het’ is? Weet ik eigenlijk niet als ik eerlijk ben. Maar ‘het’ is hot en erg druk.
  1. Moeders
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Moeders

    Kindjessuiker, dat ken je toch wel? vraag ik aan mijn collega. Hij kijkt me glazig aan. ‘Doopsuiker’ dan? Een voorzichtig schudden van zijn hoofd maakt duidelijk dat het niet aan het woord ligt. Hij kent het hele fenomeen niet. Het is een traditie waarbij op een mooie manier verpakte suikerbonen tijdens kraambezoek uitgedeeld worden aan de visite. Een oude traditie hier. Dat ze het in Den Haag niet kenden wist ik wel, maar hier op een steenworp afstand, aan de andere kant van de Westerschelde evenmin?
  2. Achteraf
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Achteraf

    Het aardige van de geschiedenisles vond ik de verhaallijnen en de onontkoombare opbouw naar de meestal noodlottige afloop van die verhalen. Niemand die het op tijd aan zag komen of in staat was het af te wenden. Eerst begreep ik dat niet en kwam tot de conclusie dat we nu dan toch wel een stuk slimmer moesten zijn. Later begreep ik dat het lastig is om de toekomst te voorspellen en dat het moeilijk is om het “nu” goed te zien als je er bovenop staat. De gedachte dat we nu slimmer zijn, staat de laatste tijd sowieso wat onder druk.

Columns