Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Tweebeners

column marleen blommaertSoms heb ik er geen zin in. Ik kan het allemaal wel: keurig in de tredmolen lopen zoals van mij verwacht wordt. Maar regelmatig wint mijn behoefte aan de boel op stelten zetten het van mijn kunst om keurig in het gareel te lopen. Die twee witte herders en die grote rottweiler die daar aan de zijkant van de trainingswei liggen, zijn mij bijvoorbeeld veel te braaf. Eens kijken of ik daar wat leven in kan brengen. Als ik de lijn los hoor klikken, waag ik mijn kans. Ik doe net of ik het baasje niet hoor en hol met bokkensprongen op de reuzen af. Uitdagend spring ik heen en weer en ren rondjes om hen. Ik heb al lang gezien dat ze vastzitten en nergens heen kunnen. Hun baasjes die net nog zo rustig zaten, zijn nu druk bezig de drie lijnen en hun benen uit de knoop te halen.

  1. In een crisis is het belangrijk om de informatie die je hebt zo veel mogelijk te delen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    In een crisis is het belangrijk om de informatie die je hebt zo veel mogelijk te delen

    Lang, lang geleden had ik een zeer uitgebreide cursus. Het was de tijd dat er nog een opleidingsinstituut was speciaal voor rijksambtenaren. Daar kregen we als nieuwe ambtenaren van alles geleerd over rechtmatigheid, integriteit, de rol van de ambtenaar, het gelijkheidsbeginsel et cetera. We kregen zelfs les over crisiscommunicatie. Kosten noch moeite werden gespaard.
  2. In een omgeving tussen natuur en akkers is het alsof alles zijn normale gangetje gaat
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    In een omgeving tussen natuur en akkers is het alsof alles zijn normale gangetje gaat

    In de vroege ochtend hang ik de klamme was op de draad. Mijn handen verkleumen langzaam. De wind bolt de witte lakens en snijdt door mijn te optimistisch gekozen voorjaarstrui. Ik ril. Een winddichte jas was meer op zijn plaats geweest. De zon is hier pas over een uurtje. Wanneer het lukt om een plekje zonder wind te vinden, is ‘ie al in staat om weldadig te warmen: echt terrasweer. Maar de terrassen zijn leeg, de stoelen gestapeld als wachters voor de deur. Dit keer niet wachtend op de zon, maar op het loslaten van de regels rond de afstand die we tot elkaar moeten bewaren. De meeste horeca-eigenaren zien de toekomst onzeker en met vrees tegemoet. Wie dit uit wil zingen, moet diepe zakken hebben. Ik prijs me gelukkig met een inkomen dat niet meteen is weggevallen.

Columns