Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Slapen en waken, dromen, verliezen

Column Marleen BlommaertErgens zijn de ongestoorde nachten uit mijn leven verdwenen. Ik herinner me nog goed de tijd dat ik werkelijk overal kon liggen, sliep en ook nog eens dóórsliep. Op een stoel op een vliegveld, na een ijskoude en kletsnatte fietstocht over smalle Schotse wegen op de Hebriden, hoogzwanger op een vochtige koude boot, bij enorme burenoverlast, wanneer ik mijn ogen dicht deed, was en bleef ik weg tot de volgende ochtend. Pas als die vanzelfsprekendheid verdwenen is, weet je wat een nacht aaneengesloten slapen betekent.

  1. Wie wil weten hoe het land eraan toe is, pakt een taxi
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Wie wil weten hoe het land eraan toe is, pakt een taxi

    ‘Paspoort’! schiet er door mijn hoofd. Gisteren gepakt voor de PCR-test en nu dan toch vergeten?! Het is erg donker en bovendien erg vroeg in de luchthaventaxi naar Zaventem. Ik gooi alle spullen uit ieder vakje van de handtas en voor ik het weet ligt de hele achterbank vol. Kijk aan, daar is 'ie dan toch. Ergens is mijn onbezorgdheid bij het reizen verdwenen. Waar ik vroeger op goed geluk maar vol vertrouwen een metro in Moskou nam of zonder de juiste papieren de trein naar Sint Petersburg instapte, lijkt een weekje Ierland nu een wereldreis bezaaid met beren op de weg.
  2. Pas toen we  allemaal rond de tafel zaten kon ik me overgeven aan het samenzijn
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Pas toen we allemaal rond de tafel zaten kon ik me overgeven aan het samenzijn

    Zo’n kerst die strak in het weekend past, is niet gunstig voor het langzaam en bedaard richting de kerst hobbelen. Hoewel vier volwassenen met kinderen weinig lijkt, kan dat toch tot een rijk gevulde tafel leiden. In meer dan in één opzicht zelfs. Iedereen zou wat maken en meenemen. We gaven meneer B. altijd de schuld als er te veel eten was. Dat blijkt toch niet helemaal juist achteraf, want de tafel was net zo vol, zo niet voller zelfs. De enige schuld die bij hem ligt, is vermoedelijk dat hij zijn voorliefde voor veel en lekker eten genetisch heeft doorgegeven.
  3. Mooie stad, vóór de duinen
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Mooie stad, vóór de duinen

    De belangrijkste klimaatconferentie ooit wordt het genoemd. De cynicus zegt dat die conferentie al achter ons ligt. Dat was namelijk de conferentie twintig jaar geleden waar we afspraken hadden moeten maken en dat niet deden. Een Atlantische depressie voor de kust van het Verenigd Koninkrijk zorgt voor passend weer als achtergrond: overstromingen en rukwinden. Zelfs de treinen richting Glasgow die de deelnemers naar de conferentie moeten brengen, komen vast te zitten.