Volledig scherm
© Joost Hoving

Samen

Column Marleen BlommaertMopperend zoek ik mijn Afghaanse muts. Ik heb hem ongetwijfeld zelf verkeerd neergelegd, maar dat maakt de ergernis van het kwijt zijn niet minder groot. Met deze snijdende noordoostenwind is een muts in de ochtend geen overbodige luxe. 

De hond volgt me overal door het huis en snapt niet waarom ik zo draal en treuzel. Hij jankt en joelt en dat maakt dat ik me nog meer erger. De mand bevat iedere handschoen, sjaal en muts die we ooit aanschaften. Maar de gezochte muts laat zich niet zien. Alles valt bovendien uit mijn handen. Grommend neem ik dan maar genoegen met een gebreide muts uit de kindertijd van mijn dochters. Verbaasd kijkt mijn hond naar me. De combinatie van het gegrom en de kindermuts zorgt er in elk geval voor dat hij even zijn mond houdt. Even. De muts is zoiets met oorbedekkers met vlechtjes en een pomponnetje op de top: een Lapse muts in de volksmond. Maar de volksmond heeft het niet altijd bij het rechte eind. Ze dragen daar andere mutsen. 

Inmiddels weet ik ook dat Lappen dat woord liever niet horen en zelf spreken over Samit, Samen. Ze wonen in een gebied in het verre Noorden dat delen van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland omvat. Daar wonen al mensen sinds de prehistorie. Ik vind dat wanneer je in zo'n koud en onherbergzaam gebied woont, je sowieso mag bepalen hoe je heet. Eigenlijk vind ik dat je altijd mag bepalen hoe jij genoemd wordt. Woorden roepen immers gevoelens op. Zo ook het woord "Lap". De betekenis van Lap was "wilde". 

Ik trek de muts over mijn oren en vlak voordat ik naar buiten ga zie ik de Afghaanse muts liggen. Te laat: nu ga ik ook als Pippi Langkous op leeftijd de polder in. Ik loop de dijk op. De hond blaft vrolijk in het rond. De kou is splijtend als de tijd en de woorden. 

Ik stap stevig door zodat ik me snel weer kan verwarmen aan het haardvuur. Ik wens u een warm en verbonden 2018 toe en dat u zich gehoord weet. Samen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Tradities
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Tradities

    Vroege Vogels is een geweldig radioprogramma op de zondagochtend. Het is zo geweldig omdat je daar zelden mopperkonten hoort. Je hoort mensen die erg enthousiast over zaken vertellen, levende zaken. Het is niet dat zij niks te mopperen hebben. Meestal moeten ze vertellen dat het aantal van wat dan ook in rap tempo achteruit holt. Of het nu over een moerasplantje, een vogel, een insect of een zoogdier gaat. Maar altijd blijven ze hoopvol en enthousiast, zelfs in het aangezicht van het totale verdwijnen van hun geliefde studieobject.
  2. Spanning
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Spanning

    Van alle landsgrenzen in de wereld zijn de verschillen in cultuur nergens zo groot als tussen België en Nederland. Ik ben vergeten waar ik de wijsheid vandaan haalde, dus misschien is het wel gelogen. Doordat ik hier in die grensstreek geboren en getogen ben, moet ik, cultureel gezien, over een meervoudige persoonlijkheid beschikken. Maar in alle eerlijkheid val je tussen wal en schip. Ik ben een Belg in de ogen van de Nederlanders en nun Ollander in de ogen van de Belgen.

Columns