Volledig scherm
© Joost Hoving

Samen

Column Marleen BlommaertMopperend zoek ik mijn Afghaanse muts. Ik heb hem ongetwijfeld zelf verkeerd neergelegd, maar dat maakt de ergernis van het kwijt zijn niet minder groot. Met deze snijdende noordoostenwind is een muts in de ochtend geen overbodige luxe. 

De hond volgt me overal door het huis en snapt niet waarom ik zo draal en treuzel. Hij jankt en joelt en dat maakt dat ik me nog meer erger. De mand bevat iedere handschoen, sjaal en muts die we ooit aanschaften. Maar de gezochte muts laat zich niet zien. Alles valt bovendien uit mijn handen. Grommend neem ik dan maar genoegen met een gebreide muts uit de kindertijd van mijn dochters. Verbaasd kijkt mijn hond naar me. De combinatie van het gegrom en de kindermuts zorgt er in elk geval voor dat hij even zijn mond houdt. Even. De muts is zoiets met oorbedekkers met vlechtjes en een pomponnetje op de top: een Lapse muts in de volksmond. Maar de volksmond heeft het niet altijd bij het rechte eind. Ze dragen daar andere mutsen. 

Inmiddels weet ik ook dat Lappen dat woord liever niet horen en zelf spreken over Samit, Samen. Ze wonen in een gebied in het verre Noorden dat delen van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland omvat. Daar wonen al mensen sinds de prehistorie. Ik vind dat wanneer je in zo'n koud en onherbergzaam gebied woont, je sowieso mag bepalen hoe je heet. Eigenlijk vind ik dat je altijd mag bepalen hoe jij genoemd wordt. Woorden roepen immers gevoelens op. Zo ook het woord "Lap". De betekenis van Lap was "wilde". 

Ik trek de muts over mijn oren en vlak voordat ik naar buiten ga zie ik de Afghaanse muts liggen. Te laat: nu ga ik ook als Pippi Langkous op leeftijd de polder in. Ik loop de dijk op. De hond blaft vrolijk in het rond. De kou is splijtend als de tijd en de woorden. 

Ik stap stevig door zodat ik me snel weer kan verwarmen aan het haardvuur. Ik wens u een warm en verbonden 2018 toe en dat u zich gehoord weet. Samen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.
  3. Rustig aan
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Rustig aan

    De meesten van ons zijn bezig met de laatste etappe richting kerst. Nog even. Alles net niet afkrijgen wat je je had voorgenomen. Ik geniet nog even van de stilte voor de kerststorm en maak tijd voor een wandeling. Een ineengedoken kraai zit in een kale boom. Even verderop krast een soortgenoot, alsof hij klaaglijk commentaar geeft op de toestand in de wereld. Op één van de laatste ochtenden van het jaar is het een grijze kleine wereld in de polder, een enkele wandelaar en een fietser daargelaten heb ik het rijk alleen. Ik ga een stukje de akker op. Dat is meer werk dan gedacht. Ik glibber over de klei en het duurt niet lang of mijn wandelschoenen krijgen aan alle kanten hun eigen kerstversiering van vette kleiklonten.
  1. Alles gereed?
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Alles gereed?

    Nog even en dan is het weer vakantie. Twee weken, anderhalve week of misschien zelfs maar een weekje als u geluk heeft. Maar alvorens we ons daaraan kunnen overgeven, moeten er nog wel even duizend dingen gebeuren. Vakantie is eigenlijk misschien ook niet helemaal het goede woord. Alle cadeaus al in huis? Wanneer gaan we de kerstboom halen? Is het kerstdiner al geregeld? Wat doen we met de nieuwe gast, de vegetarische vriendin van zoonlief? Wanneer gaan we naar de ouders van mij, wanneer naar die van jou? Wat doen we met oma? Wanneer komen de kinderen en komen ze allemaal? De georganiseerde families weten natuurlijk al in januari waar en met wie ze zijn op eerste en tweede kerstdag. Er zijn er die dit binnenkort eindelijk weten en er zijn er die op kerstochtend nog niet weten waar ze later die dag zullen zijn.
  2. Verwondering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Verwonde­ring

    Ik vind het een geruststelling dat er nog steeds zaken zijn waar ik me over kan verbazen, die ik niet wist of die ik bijna niet kan geloven. Verwondering en verbazing vormen belangrijke voedingsmiddelen voor mijn geest. Om nergens meer van op te kijken, lijkt me de uiterste vorm van saaiheid en verveling. De mededeling dit weekend dat er nog mensen zijn, de Jarawa, die ieder contact met de ‘moderne’ wereld vermijden, was zo’n verrassing.

Columns