Volledig scherm
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Prachtig zacht

Column Marleen BlommaertHet waait me te hard. De wind blijft maar waaien uit de oost- of de noordhoek en de warmte laat op zich wachten. 

Ik wil een bleek en mager zonnetje, meer vraag ik niet. Ik wil dat de wind even gaat liggen. Ik wil de winterjas opbergen en hem niet weer tevoorschijn halen voor november. Ik wil mijn ogen even sluiten en een kopje koffie drinken in het zonnetje op mijn terras. Ik wil genieten van de bloemknoppen die zichtbaar worden en het fruit dat al in babyvorm aan de bomen hangt, zonder in mijn kraag te hoeven duiken. Ik wil rustig met meneer B. voor de schuur zitten in het zonnetje en lachen om onze gekke Duitse herderdame die met een halve boom aan komt sjouwen.

Ik wil, ik wil, ik wil.... Mijn moeder zei altijd: ‘Je wil hangt aan een boom en als ie er af komt is het uw oom’. Dat vond ik als kind een redelijk wonderlijk spreekwoord maar het was er slechts een van de vele die ze kende. Ze werden te pas en te onpas rondgestrooid. Op school moesten we ook spreekwoorden leren maar die van haar zaten daar nooit tussen.

Op pad in de auto denk ik erover na. Die spreekwoorden gingen meestal over het manhaftig dragen van zaken die nu eenmaal zo zijn. Of dat je toch vooral hard moest werken. In die zin was het waarschijnlijk een afspiegeling van de eeuw die daaraan vooraf was gegaan en de manier waarop men hier naar het leven keek, of misschien nog wel kijkt: dragen zonder klagen. Mooi maar ook wel hard.

Mopperend rijd ik in het grauwe regenachtige weer naar het ziekenhuis. Daar ligt een lieve vriend voor wie de wind al een tijdje uit de verkeerde hoek waait. Ergens op een erf tussen al het grijze grauw staat een bergje klaprozen te wapperen. Vuurrood, klein en kwetsbaar maar onverwoestbaar trekken ze een stukje wolkendek open en vangen een prachtige straal zonlicht. Ik geniet even van een prachtig zacht.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Emma Linou
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Emma Linou

    Een rondreis Brabant staat op het programma vandaag. Als ik met alle spullen de trap afloop, vraag ik aan mijn jongste dochter waarom we eigenlijk niet ook in Brabant wonen nu bijna de hele familie daar inmiddels woont. Een enkele uitzondering woont in Leiden en een handjevol in Hulst. Nog slechts twee verwanten om precies te zijn, wonen met hun echtgenotes in Zeeland. De rest is uitgewaaierd over Brabant, in de driehoek Breda-Den Bosch-Eindhoven. Daar schijnt het te doen te zijn. Wat ‘het’ is? Weet ik eigenlijk niet als ik eerlijk ben. Maar ‘het’ is hot en erg druk.

Columns