Volledig scherm
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Prachtig zacht

Column Marleen BlommaertHet waait me te hard. De wind blijft maar waaien uit de oost- of de noordhoek en de warmte laat op zich wachten. 

Ik wil een bleek en mager zonnetje, meer vraag ik niet. Ik wil dat de wind even gaat liggen. Ik wil de winterjas opbergen en hem niet weer tevoorschijn halen voor november. Ik wil mijn ogen even sluiten en een kopje koffie drinken in het zonnetje op mijn terras. Ik wil genieten van de bloemknoppen die zichtbaar worden en het fruit dat al in babyvorm aan de bomen hangt, zonder in mijn kraag te hoeven duiken. Ik wil rustig met meneer B. voor de schuur zitten in het zonnetje en lachen om onze gekke Duitse herderdame die met een halve boom aan komt sjouwen.

Ik wil, ik wil, ik wil.... Mijn moeder zei altijd: ‘Je wil hangt aan een boom en als ie er af komt is het uw oom’. Dat vond ik als kind een redelijk wonderlijk spreekwoord maar het was er slechts een van de vele die ze kende. Ze werden te pas en te onpas rondgestrooid. Op school moesten we ook spreekwoorden leren maar die van haar zaten daar nooit tussen.

Op pad in de auto denk ik erover na. Die spreekwoorden gingen meestal over het manhaftig dragen van zaken die nu eenmaal zo zijn. Of dat je toch vooral hard moest werken. In die zin was het waarschijnlijk een afspiegeling van de eeuw die daaraan vooraf was gegaan en de manier waarop men hier naar het leven keek, of misschien nog wel kijkt: dragen zonder klagen. Mooi maar ook wel hard.

Mopperend rijd ik in het grauwe regenachtige weer naar het ziekenhuis. Daar ligt een lieve vriend voor wie de wind al een tijdje uit de verkeerde hoek waait. Ergens op een erf tussen al het grijze grauw staat een bergje klaprozen te wapperen. Vuurrood, klein en kwetsbaar maar onverwoestbaar trekken ze een stukje wolkendek open en vangen een prachtige straal zonlicht. Ik geniet even van een prachtig zacht.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Vandaag gaan we beginnen. De kinderen weer naar school, u en uw man met werken
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Vandaag gaan we beginnen. De kinderen weer naar school, u en uw man met werken

    Vandaag gaan we beginnen. De kinderen weer naar school, u en uw man met werken. Ieder mag weer in het gareel. De wekker is vroeg afgelopen en u heeft zich verwonderd over het licht op dit vroege tijdstip, omdat u de afgelopen weken aangenaam kon luieren. Het tijdstip van opstaan schoof langzaam maar zeker op tot een voor u aangenaam en natuurlijk moment van wakker worden. De weemoedige nazomer begint. De eerste paddenstoelen zijn ook al gesignaleerd en sommige bomen proberen al voorzichtig hun nieuwe herfstkleuren.
  2. Bamisweer: jij weet toch wel wat dat is hé?
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Bamisweer: jij weet toch wel wat dat is hé?

    Echt “Bamisweer” met al die wind, dat was het zaterdag, sprak onze gast. Om vervolgens verontschuldigend naar meneer B. te kijken: maar wacht jij weet natuurlijk niet wat “Bamis” is. Nee dat wist ie inderdaad niet. Ze keek hoopvol naar mij: “jij wel toch he?”. Val ik weer door de mand, dacht ik. Ja, ik ken het woord Bamis wel, iets met herfst en oogst of zo, mompelde ik. Echt een indrukwekkend adequate omschrijving en ook zo mooi en treffend geformuleerd Marleen, dacht ik. Wat het precies betekent weet ik niet, vervolgde ze vrolijk, weet jij dat?
  3. Handelsmissie
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Handelsmis­sie

    Onze minister van Landbouw gaat op binnenlandse handelsmissie las ik. Ze gaat op handelsmissie om de waardering voor streek- en regioproducten te vergroten. Ik waardeer de streekproducten allang, dus hier hoeft ze gelukkig niet meer langs te komen. Ik koop de uien en aardappelen bij de boer op de hoek en voor de meest heerlijke biologische groenten ga ik twee dijkjes verder. Dat is, wat je noemt, een zeer ‘korte keten’: van de productie tegenover mijn huis tot de aankoop om ten slotte te eindigen op de borden van meneer B en mij.
  4. Vliegles
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Vliegles

    Meneer B. slaapt de laatste tijd wat onrustig dus besloot ik voor een nachtje te scheiden van bed. Gelukkig is er altijd wel een bed vrij in deze herberg. Voorzichtig informeer ik of mijn echtgenoot mij een nachtje kan missen. ,,Natuurlijk, doe maar hoor”, is zijn antwoord. Een tikje teleurgesteld ga ik die avond uit logeren in mijn eigen huis. Hij had voor de vorm toch wel even kunnen tegensputteren, vind ik. Als ik de perfecte houding heb gevonden, val ik als een blok in slaap. Totdat.
  1. Vakantiegevoel: je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Vakantiege­voel: je leeft ernaar toe via de afgekruis­te dagen in je agenda

    Vreemd hoe vakantiegevoel werkt. Je hebt of je hebt het niet. Je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda. Het vooruitzicht om naar die prachtige camping of die schitterende streek te gaan, maakt dat je fluitend die laatste klussen nog even afrondt. Misschien sta je wel met open armen klaar om je kleinkinderen te ontvangen van je overstresste kinderen. Stuiterend struikelen ze over je drempel: ,,Opa, oma, wat gaan we vandaag doen?”
  2. Fruittuin
    PREMIUM

    Fruittuin

    Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen. Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.

Columns